Dag 39 &40 Phu Quoc - Rach Gia

Na 5 Bounty dagen zijn we weer terug op het vaste land, in de havenstad Rach Gia om precies te zijn. De overtocht verliep vlekkeloos, het was prachtig weer en helder bovendien. Talloze eilanden schoten aan ons voorbij waarvan de meeste onbewoond zijn. Op de laatste duiktocht die wij maakten spraken wij een jongen die het plan had opgevat om met een bootje een aantal eilanden aan te doen. Zijn plan strandde op het feit dat het voor buitenlanders verboden is de nacht door te brengen op dergelijke eilanden. De reden hiervan had waarschijnlijk te maken met binnenlandse veiligheid. Toch gaat het er hier, zover wij dat kunnen waarnemen, gemoedelijk aan toe. De politie laat zich weinig zien en van het leger hebben wij nog helemaal niets gezien. Dat was in Cambodje wel even anders. Nu wij weer terug zijn op het vaste land merk je wel weer het verschil tussen de eilandbewoners (zijn veel toeristen gewend) en de Rach Gianen. Hier worden wij weer met open monden nagestaard zonder enige vorm van gene ('t hoedje kan ik even niet vinden). Kinderen lopen schaterend op ons toe en roepen;"Hello, hello, what's your name, how are you". Het lijkt heel wat maar stelt niet zo veel voor, als je antwoord geeft op de vragen of je stelt hun een eenvoudige vraag kijken ze je aan of ze het in Saigon horen donderen. In een winkel vanavond ging een jonge man zo op in onze exotische verschijningen dat hij frontaal in botsing kwam met een hoekige pilaar, de pilaar gaf geen krimp maar het manneke had er onder zijn neus een prachtig snotgootje bij gekregen. Wanneer wij morgen de Mekong delta ingaan, zal dit niet veel anders zijn. Er komen wel wat toeristen maar dan vooral in de grotere plaatsen en daar zijn maar heel weinig fietsers onder.

Onze fietsen hebben het behoorlijk te verduren gehad de afgelopen weken, zeer slechte wegen, ontzettend veel stof, zout water, valpartijen, aanrijdingen en mallotige inlanders die een stukje wilden rijden. Onze stalen rossen houden echter fier stand, wij hebben geen enkele keer pech gehad, geen lekke band, zelfs tussentijds de banden niet hoeven oppompen. Wel moest Gerard zijn ketting smeren want het stof en het zoute water begonnen hun tol te eisen.

Gisteren viel er niet zo veel te melden vandaar dat we een dagje hebben overgeslagen. De hele dag op het strand geluierd en gelezen en weer een stukje van de omgeving verkend. Op het einde van de dag konden wij helaas even niet meer onze hut in omdat Hans was gaan zwemmen met de sleutel in zijn zak, en ja, u raadt het al, de sleutel was uit zijn zak gespoeld. Alhoewel Arendsoog al zijn spoorzoek talenten had aangewend, bleef de sleutel onvindbaar. Gelukkig opent geld alle deuren en konden wij al weer rap ons domein binnentreden. Vandaag nogmaals een poging gedaan om onze jampotproef uit te proberen in het hotel, helaas konden wij hier geen potje breken, het bleef heel. Graag tot morgen!

Dag 38 Phu Quoc (dag 3)

Ik droom wel eens dat ik kan vliegen, al trappelend met mijn voeten stijg ik dan op en zweef dan boven de meest fraaie landschappen. Vandaag, terwijl ik klaar wakker was, maakte ik de zelfde ervaring door als in mijn droom maar nu zwevend in het water. Beneden mij zag ik prachtige landschappen bevolkt met zeeegels, koraal en vissen met alle kleuren van de regenboog. Prachtige rotsen, glad gepolijst door de niet aflatende stroom water, vormden het onderwater relief. Stomverbaasd om zoveel onverwachte schoonheid vergeet je menig maal dat je onder water zit en proestend en naar adem snakkend kom je dan weer boven, met beide benen weer op de grond om vervolgens weer te verdrinken in die onmetelijke schoonheid. Hier staat Phu Quoc dan ook om bekend, nog wel, want het toerisme eist zijn tol. De vervuiling slaat hier hard toe veroorzaakt door de bevolking die niet lijkt te begrijpen dat zij aldus inkomsten uit de toeristenindustrie voor de toekomst de nek omdraaien. Maar goed, wij konden er nog met volle teugen van genieten. Deze keer geen bijzondere figuren in ons duikgezelschap, een tweetal mannen uitgezonderd. Behalve het duiken stond zowel op de heen- als terugweg een bezoek op het programma aan een pearlfarm. Gelukkig houdt mijn lief niet van parels dus kwam ik niet in de verleiding om mij te buiten te gaan. Dit sprookje wordt overigens summier geillustreerd vanwege het feit dat Hans zijn memorycard niet in zijn camera had gedaan, de soepkip! Gelukkig heeft Gerard bij terugkomst nog een paar prachtige foto's van de zonsondergang gemaakt (zie foto). Het is nu donker maar de heldere sterrenhemel beloofd voor de dag van morgen een prachtige dag!

Dag 37 Phu Quoc (dag 2)

Om ontwenningsverschijnselen voor te zijn, besloten wij maar weer eens een stukje te fietsen, naar een waterval dit keer. Onderweg ieder nog even een korte broek gescoord (4oooo dong, is wel veel maar dat geeft niet want wij zijn toch millionair) en wat mooie foto's gemaakt. De waterval was welliswaar niet echt hoog maar wel van een overweldigende schoonheid (zie foto). Na het fietsen weer het strand opgezocht en aldaar heerlijke mango's en bananen gegeten, gezond, geluierd. Gerard had een boek gevonden in het restaurant met de titel "Wat doen we met Fred?", geschreven door Lide Beitshuizen en heeft daarmee de middag zoek gebracht. Hans had een mooi programma op zijn computer gevonden om daarmee de foto's te kunnen presenteren en werd daardoor in beslag genomen. Verder lekker gegeten vanavond en we gaan zo nog even poelen. Morgen gaan wij duiken op de befaamde koraalriffen van dit eiland. Daarover morgen meer.

Dag 36 Phu Quoc (dag 1)

Vanmorgen geen wekker gezet want er was geen sprake van een vast programma deze dag. En dan word je natuurlijk om 06.00 uur wakker en doe je geen oog meer dicht. Maar ja, dat haal je wel weer in op het strand vanmiddag. Na een goed ontbijt gingen wij op weg om met de fiets een deel van het eiland te verkennen en na wat zoeken dachten wij de goede route te pakken te hebben. We fietsten op een gravelroad richting nationaal park (jungle) en al snel waren we rood van het stof. Er rijden echt heel weinig auto's op het eiland maar als er dan ook een voorbij komt, is het goed raak. Er wordt zoveel stof opgeworpen dat je de eerste minuut bijna niets meer ziet en je het ademen onmogelijk wordt gemaakt. Om wat avontur in het fietsen te brengen, besloten wij van het grote pad af te wijken een zomaar een zijpad in te slaan. Het pad voerde langs huisjes en akkertjes en eindigde ergens bij een tuintje. Het pad was gaande weg steeds smaller en slechter geworden maar was erg leuk om te fietsen. Het zelfde pad weer terug genomen en na wat omzwervingen (de kaart klopte niet) kwamen wij weer terug in het stadje waar wij waren begonnen. Nog even wat gedronken en wat boodschappen gedaan bij de groente boer. Hans zag onbekende vruchten liggen, wees er naar met een vragend gebaar en voordat hij het wist had de groenteboerin de vrucht gepeld en in zijn geheel in de mond van Hans gepropt. Daar stond hij dan met een dikke wang op de plaats waar de vrucht zat en grote verbaasde ogen. Hij brabbelde wat maar was niet te verstaan. Later toen hij keurig zijn mondje had leeg gegeten, vertelde hij dat het hoogst waarschijnlijk een lychee betrof en dat het erg lekker was. Een pondje aangeschaft en heerlijk op het strand opgepeuzeld met ook nog heerlijke ananas, ter plekke schoon gemaakt door de verkoopster. Een massage op het strand maakte voor ons de middag vol. Wij komen nu net terug van het eten bij ons favoriete restaurant dat ons weer een aantal culinaire hoogstandjes voorgeschoteld heeft. Het was weer smullen. Morgen weer een nieuw avontuur, tot dan.

Grotere kaart weergeven

Dag 35 Rach Gia - Phu Quoc

Na een gladde overtocht van zo'n 2.5 uur (113 km) zijn wij behouden aangekomen op het wonderschone Phu Quoc. Eerst nog wel even staan schuddebuiken van het lachen in Rach Gia. Gerard wilde nog eventjes een filmpje maken van het verkeer ter plaatse en trok daarbij zoveel belangstelling van omstanders (zie foto) dat er een chaos ontstond. Iedereen kwam kijken wat er aan de hand was, onze fietsen werden betast en gekeurd en beklommen. Dit leverde een boel hilarische momenten op met veel gelach en opwinding. Op Phu Quoc kwamen wij direct al 2 nederlandse dames tegen op de fiets. Zij hadden de afgelopen dagen vast gezeten op het eiland omdat hun veerdienst niet operationeel was (die waar ik al eerder over schreef). Omdat hun vakantie er bijna opzat, waren zij gedwongen een andere veerboot te nemen, de boot waarmee wij waren gekomen. De fietsen waren aan boord prachtig schoon gespoeld maar is waarschijnlijk niet bevordelijk voor de goede staat. Aan wal nog even een kaart gekocht en toen de tip van de dames achterna. Na wat omzwervingen kwamen wij aan bij een bungalow parkje aan het strand. Onze bungalow is geheel opgetroken uit riet en bamboe, een reuze knus en romantisch onderkomen op zo'n 50 meter van het witte strand met wuivende palmen en azuur blauw water, poolbar, ligbedden, free wifi, massage, etc.. Sorry dat ik mij weer even laat gaan maar de omgeving doet mij dit aan, ik heb er zelf geen controle meer over. het is sterker dan ik. Het is geenszins de bedoeling om de lezer de ogen uit te steken, mocht u dit toch zo ervaren: onze welgemeende excuses! De rest van de middag hebben wij zoek gebracht op het strand, zwemmend, zonnend, soezend en keuvelend. Nog een paar leuke tips van een Australier en een paar Engelse jongens waar wij zeker ons voordeel mee gaan doen. De eerste tip bleek trouwens al een voltreffer: heerlijk gegeten in een toptent, echt klasse! Wat de andere tips betreft, dat lezen jullie de komende dagen wel. Bye, bye.

Dag 34 Ha Tien - Rach Gia

Vandaag weer een winderige dag met weinig zon en lage temperaturen. Het zal niet veel warmer zijn geweest dan zo'n 30 C. Klinkt misschien wat vreemd, lage temperaturen, maar je went snel aan de constante hoge temperaturen en als het een dag wat minder is, voelt dat als koud. De route van vandaag ging voornamelijk langs de kust en door steden en dorpen wat veel drukte gaf en veel stof. Het landschap was wel aardig om te zien maar niet spectaculair, we zijn wat verwend geraakt de afgelopen weken. Hans heeft nu ook een hospitality check uitgevonden voor onderweg. Hij laat zich al fietsende voort omvallen en wacht dan af of hij wordt overeind geholpen. Een klinkend resultaat op deze route! Op een slecht stukje weg met veel verkeer kreeg hij zijn voeten niet op tijd los van zijn trappers en ging met veel gevoel voor show met verve tegen de vlakte. Ik schat dat een man of 8 hem te hulp schoten, hij werd overeind geholpen, kreeg een aai over zijn bol en kreeg nog een zetje toe ook. Meer dan tevreden vervolgden wij de route.

Na ons te hebben genesteld in een knus hotel togen wij op pad om het fel begeerde kaartje te bemachtigen voor de boot naar Phu Quoc. Het was prachtig om door de stad te rijden, er reden honderden brommers, een enkele fiets en bus maar bijna geen auto's. Het is echt een genot om daar eens rustig naar te kijken. Wij hadden dan ook de fietsen aan de kant gezet om alles eens rustig op te nemen. Brommers gingen voorbij met soms wel 5 personen er op. Ook werden er de meest uiteenlopende ladingen vervoerd, van levende have tot zakken houtskool aan toe (zie foto's). Hier worden de verkeersvoorschriften beter nageleefd dan in Cambodja. Iedereen draagt een helm en heeft een kentekenplaat en de verkeersregels worden ook beter opgevolgd.

Wat ons elke keer weer in hoge mate verwonderd is het gemak waarmee mensen het woordje "ja" uitspreken ook als zij "nee"bedoelen. Het schijnt iets te maken te hebben met het niet willen teleurstellen van diegene die de vraag stelt. Vanavond weer zoiets. Wij bestelden beef with French fries en vroegen om een extra portie fries. Er zijn geloof ik wel 8 man aan tafel geweest om te vragen wat wij nu eigenlijk wilden. Als we de bestelling doorgaven aan de eerste ober ( we vroegen elke keer of het duidelijk was wat onze wensen waren en dan werd er steeds enthousiast ja geknikt) kwam vervolgens nummer twee om te vragen wat wij nu eigenlijk wilden. Dan kwam nummer drie, etc.. Uiteindelijk kwam nummer acht die zowaar wat engels sprak en toen moest het goed zijn. Mooi niet, geen frietjes maar brood kregen wij op ons bordje. De ober weer laten komen (nummer acht maar laten opdraven) en gevraagd waar de friet bleef. Friet? Dat hebben we helemaal niet, solly. En zo zijn er nog tientallen voorbeelden op te noemen. Morgen weer een update, dit maal van het paradijselijke Phu Quoc.

Grotere kaart weergeven