Dag 52 Saigon (dag3)

De laatste aankopen zijn gedaan, de fietsen ingepakt en we hebben elektronisch ingecheckt voor de vluchten van morgen. Alles is dus geregeld en wij zijn er ook aan toe om te vertrekken. Het is mooi geweest. Het is een prachtige reis geweest met vele boeiende ontmoetingen met leuke mensen, prachtige natuur, interessante architectuur, cultuur en ga zo maar even door. De reis heeft volledig beantwoord aan onze verwachtingen maar na 8 weken verlang je toch naar huis en “home is where the heart is”. Iedereen bedankt voor het lezen en voor het achterlaten van al die leuke hartverwarmende reacties.Tot ziens in Holland!
Hans Zwagerman en Gerard Metselaar
P.S. Manon Z., van harte gefeliciteerd met je verjaardag!

Dag 51 Saigon (dag 2)

Het wordt wat gezapig de laatste dagen, de fut is er uit. Vanochtend naar ons laatste hotel gegaan en nog even wat sightseeing gedaan op de fiets. Gisteren hebben we niet gefietst en we waren weer opgetogen een stukje te mogen rijden. De regelmaat van het fietsen gaat in je gestel zitten en als het er een dag niet is, ga je het missen. Het deelnemen aan het hectische verkeer is een regelrechte uitdaging. Je wordt opgenomen in een stroom van honderden bromfietsen en het is een sport om af te slaan, tegenliggers ontwijken, de weg vinden , het voorkomen dat je wordt afgesneden, etc.. Wij worden er echter zo ondertussen aardig handig in maar het blijft natuurlijk uitkijken. Morgen moeten de fietsen reisklaar worden gemaakt en gaan we op zoek naar dozen en noppenfolie en dan is het echt gedaan met het fietsen. Een groot deel van de dag is opgegaan aan het souvenirjagen. De markt is daar de aangewezen plaats voor en het is een klucht om te zien hoe men jouw aandacht probeert te trekken en hun waar probeert aan de man te brengen. De opbrengst van vandaag was substantieel en dat resulteert morgen dan in een rustig dagje. Tot dan.

Dag 50 Saigon (Dag 1)

Geen strak programma vandaag, we zouden ons laten leiden door het ritme van de stad. En dan ben je natuurlijk om 06.00 uur klaar wakker net zo als de rest van de stad. Hans echter niet, hij werd pas wakker toen ik begon rond te scharrelen in de kamer. Na ons toilet te hebben gemaakt, gingen wij snel naar beneden, nieuwsgierig als wij waren naar het ontbijtbuffet. Wij sloegen een riante bodem voor de rest van de dag en togen vervolgens naar ons hotel voor de rest van de week. Er waren reeds 2 nachten voor ons gereserveerd en wij wilden er een nacht eerder onze intrek nemen dan eigenlijk de bedoeling was. De prijs van deze nacht was echter van dien aard dat wij besloten toch nog maar een nachtje in ons huidige hotel te blijven. De rest van de dag hebben wij doorgebracht in het Reunnification Palace en het War Remnants Museum. De eerste betreft het voormalig presidentiële paleis van Zuid-Vietnam. Hier is het waar een communistische tank de poort plat reed op 30 april 1975, de dag waarop Saigon zich overgaf. Het gebouw en interieur zijn gelaten zoals zij waren op deze gedenkwaardige dag. De tweede is een museum waarin de herinneringen en overblijfselen uit de oorlog zijn tentoongesteld vanuit een Vietnamees standpunt. Om stil van te worden.
Ook nog even wat zaken geregeld omtrent onze thuisreis en wat door het centrum gewandeld. Daarna heerlijk gechilled op de kamer met de airco op 16C. Vanavond lekker een bbq maaltijd genuttigd en nog even over de markt gelopen. Salut.

Dag 49 My Tho - Saigon

Na een romantische nacht in de bruidsuite togen wij vol goede moed noordwaarts richting Ho Chi Minh City, onze laatste bestemming van deze reis. We hadden de keuze tussen een tweetal routes, een langere en drukke route of een wat kortere rustige route met veel slechte wegen. Wij kozen de laatste. De zon lachte ons toe en al gauw hadden wij er een goed tempo in. De omgeving was weer zeer pittoresk en de mensen waren wederom erg vriendelijk en spraakzaam. Pontjes en bruggen verzorgden droge oversteken en diverse terrasjes voorzagen ons van kostelijk nat. Na zo’n 70 km doemde de stadsgrenzen van HCM-City op en op dat moment moet het zijn mis gegaan. Het leek even alsof er een klein foutje in de routebeschrijving zat maar spoedig zag Hans er geen gat meer in. Heel vreemd want dat was nog niet eerder gebeurd. Op het moment dat wij al geruime tijd geen herkenningspunten meer tegenkwamen en achterom kijkend een bord zagen met de tekst “Welcome to Ho Chi Minh City”, wisten wij echt dat wij fout zaten. Heel jammer want wij hadden zojuist een enorme opstopping achter de rug als gevolg van een aanrijding en dat bleek nu nergens voor nodig te zijn geweest. Eerst maar even wat drinken en de weg “vragen”. Gelukkig hadden wij een prima kaart van de stad op de kop weten te tikken en al snel kwamen wij te weten wat wij eigenlijk al wisten: wij zaten helemaal fout. En dat in een stad met meer dan 5 miljoen mensen en een oppervlakte gelijk de provincie Utrecht. Het bleek dat het hele stuk tevergeefs was geweest en het hele eind moest weer worden teruggefietst. De stad was loeidruk en bokheet en de zin ontbrak ons maar er was geen keus. Uiteindelijk na vele keren stoppen, de kaart raadplegen en navraag bij de locals, kwamen wij aan bij ons hotel. De teller stond reeds op 108 km en we hadden het echt gehad. En jawel, het hotel bleek vol te zijn ( de boeking liep van 9 t/m 11 december )en er moest een ander hotel worden gezocht. Snel gevonden gelukkig! Vanavond nog even de stad in geweest om een hapje te eten en sfeer op te snuiven en met onze ruim bemeten reukorganen was dat geen probleem. Tot morgen.

Dag 48 Vinh Long - My Tho

De Mekong is hier alom vertegenwoordigd, misschien niet overal in de delta met deze naam maar dan toch zeker aanwezig als zijarm van deze machtige rivier met een andere naam. In Phnom Penh zagen wij hem voor het eerst op een punt waar twee andere rivieren zich gewonnen gaven aan deze machtige stroom. Een paar honderd kilometer verderop zijn er nog een aantal rivieren samengesmolten tot een indrukwekkend conglomeraat van waterwegen met een breedte van soms wel zo’n 1000 meter om vervolgens weer te worden opgedeeld in tientallen zijarmen. Het water is zichtbaar zwanger van nieuw land (roodbruin gekleurd) en waar het water rust vindt, vormt zich een laagje vruchtbaar slib. In de delta zelf profiteren alle akkers hiervan, waar de rivier de zee ontmoet vormen zich ondiepe wateren en uiteindelijk land. De mangrovebossen fungeren als een soort van oppassers van de kraamkamer en beschermen het nieuw verworven land tegen de gulzige zee. De bevolking van de delta dankt hun bestaansmiddelen aan de Mekong .
Vandaag tientallen bruggen overgestoken en een tweetal pontjes moeten nemen om op onze plaats van bestemming te komen. Wij reden door een afwisselend landschap van rijstvelden, boomgaarden, kwekerijen, dorpjes, steden, etc.. Mensen rijden soms een eindje met je op gewoon om even een praatje te maken, nieuwsgierig als zij zijn naar waar wij vandaan komen en ons reisdoel. Een brug vandaag was zo slecht dat wij echt doodsangsten uitstonden toen een vrachtwagen ons tegemoet kwam. De brug zuchtte onder het geweld en wij vreesden dat ons laatste uur geslagen had. Het liep gelukkig goed af maar even later kwam Hans tot de ontdekking dat hij een tasje verloren had, losgeschoten van zijn bagagedrager op de hobbelige brug. Nergens meer te vinden, waarschijnlijk in het water gevallen. Alle souvenirs die wij hadden gekocht op onze reis (prachtige sierraden en kostbaar aardewerk en zilveren bestek) zaten hierin! Dikke pech maar het is niet anders, het belangrijkste is dat wij de brug ongeschonden genomen hebben, toch?
Wij zitten nu een knoert van een hotelkamer met drie bedden en een heuse kroonluchter. (zie foto) Dat is wel prettig want zo kunnen wij alvast wat afstand van elkaar nemen, dat is erg nuttig na 7 weken op elkaars lip te hebben gezeten en met het eind in zicht. De stad was erg druk vanavond met veel vlagvertoon en veel mensen op de been. Wij kregen de indruk dat er een nationale feestdag werd gevierd of dat er een verkiezingsoverwinning was behaald. Er viel echter geen vinger achter te krijgen.
Morgen de laatste etappe naar Ho Chi Min City (Saigon) en dat zit het fietsen er op. Adios.

Dag 47 Can Thu - Vin Long

Madrid, 5 december 2009

De sint heeft vernomen van een Piet vanuit de tropen
Dat, ja ik weet het, het klinkt bezopen
Twee penopauzerende grijzende en kalende heren
Zich na al die jaren zich proberen te manifesteren
Als jonge sportieve helden en mannen van deze tijd
In hun dromen door een ieder benijd
Al fietsend banen zij zich een weg door een blinde vlek op de kaart
En wanen zich in Nederland virtueel vermaard
Want elke dag doen zij digitaal verslag van hun belevenissen
Zodat een ieder zich er van kan vergewissen
Dat de fietsreis van de twee senioren er echt toe doet
En dat het geen opwelling is maar echt moet
Echter, de koene pedaalhelden die overdag met forse slagen het land veroveren
Kunnen des avonds, afgeleefd en besprongen door heimwee, geen vrouw meer betoveren
De meedogenloze zadelpunt laat na een dag de nodige sporen achter
De gedachten aan hun geliefden maakt hen melancholiek en zachter
Toch is met deze reis voor hen een lang gekoesterde droom geëvolueerd tot realiteit
En zijn ultieme verwachtingen uiteindelijk bewaarheid
Zij wensen alle trouwe lezers vanavond heel veel plezier
Een tropische groet van Sint, Piet en het Schimmeldier

Dag 46 Long My - Can Tho

Verdorie,heb ik een half uur noest zitten typen, heeft de computer niets opgeslagen en mag ik dus weer opnieuw beginnen. Heb ik dus absoluut geen zin in maar het moet van Hans, de slavendrijver. Hier dan maar even een verkorte versie van de wederwaardigheden van deze dag.
Maar liefst 65% van de Vietnamese bevolking is onder de 30 jaar en dat merk je verdraaid goed als je door dit land fietst. Overal kom je scholen tegen, oude scholen, heel veel nieuwe scholen en ook scholen in aanbouw. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en regelmatig stoppen wij even bij een school en brengen soms een kort bezoekje. Vanmorgen waren wij getuigen van een dagopening met aansluitend ochtendgymnastiek. Erg guitig om te zien. Het komt op het eerste gezicht allemaal erg gedisciplineerd over maar nadere observatie leert al snel dat ook hier echte raspubers zijn die de boel in de maling trachten te nemen, gelukkig maar. De grote druk op de scholen vertaalt zich niet alleen in volle klassen maar ook in een soort van ploegendienst. Er is een vroege ploeg en een late ploeg leerlingen, de leraren worden niet ververst, zij werken de hele dag door. Je ziet dan ook de hele dag door kinderen op straat al dan niet in schooluniform. Mocht u een leuke baan zoeken in een boeiend land: er worden nog leraren Engels gevraagd.
De etappe van vandaag begon weer goed met blije mensen, mooie vergezichten en goed weer. Naarmate wij dichter bij onze bestemming voor deze dag kwamen, werd de weg drukker en de omgeving minder interessant. Reeds vroeg op de dag namen wij onze intrek in het hotel met een riverview kamer. De Mekong laat zich hier van haar beste kant zien, bruisend van activiteiten en vol leven. De stad is ingesteld op buitenlandse toeristen, zo kon het gebeuren dat wij vanavond weer eens heerlijk westers hebben gegeten. Tot morgen.

Dag 45 Soc Tran - Long My

En ja hoor, daar lag de kip voor onze neus, goed gefrituurd en prachtig bruin, kop er nog aan de poten ook. Een gedienstige mevrouw kwam met een grote keukenschaar aanlopen en knipte de kip in stukken. Ze begon genadevol bij de nek en knipte met een snelle beweging de kop van de romp, de poten van het lijf en zo ook de vleugels. Alles stond stijf van de knoflook en andere kruiden die ons de vlammen uit de mond deden stoten. Ondertussen zat de serveerster een hokje verderop (de tafels waren gescheiden door schotten op ooghoogte) te flaneren met een gast. Heel vreemd om te zien, de gezichten zagen we niet maar de handen van verschillende mensen (mannen) en het fraaie onderstel van de serveerster waren goed zichtbaar. Hans was direct klaar met het eten, de kop van de kip en de poten en het geknip van de serveerster deden zijn maag vullen met afkeer. Hij zat dus gelijk lekker vol. Gerard deed nog wel een poging maar vroeg zich wel bij elke hap af wat hij nu weer tussen zijn tanden had, een strot, een nagel of een.......?

Het was verder weer een top dag vandaag, lekker weer en de delta op z'n mooist. Een paar schilderachtige pontjes, een crosscountry route, prachtige vergezichten en wederom geweldige mensen(zie foto's). Het wordt voor de lezer misschien wel wat vervelend al die hallejluja verhalen maar zo ervaren wij het nog steeds en dat na al die weken. Ook blijven wij een bijzondere attractie waar wij ook komen. Bij elke stop schuift er wel iemand bij ons aan tafel aan en vormt er rond om ons een grote kinderschare. Morgen op weg naar Can Tho waar wij misschien wel weer een europeaan tegenkomen na 5 dagen alleen maar locals. Doei!

Dag 44 Bac Lieu - Soc Trang

Wij gaan naar huis, nu direct rijden we door naar Saigon en boeken de vlucht om en zijn we een week eerder thuis. Dan kunnen we de Sint nog even meemaken en zijn wij verlost van regenbuien en saaie routes. Maar dat was gisteren. Vandaag is alles weer anders, niet dat we het thuisfront nu niet meer missen of de Sint, tuurlijk niet! Vandaag hadden wij gewoon weer een leuke dag. De route was deze keer weer oogstrelend. Ik heb de afgelopen weken heel wat superlatieven gebruikt om uitdrukking te geven aan onze waardering voor het landschap en bevolking en alles was volledig gemeend. Zoals ook deze mooie dag. De zon begroette ons deze morgen uitbundig toen wij buiten kwamen (onze hotelkamer had geen ramen) en de mensen van het hotel lieten zich ook niet onbetuigd. Zodra wij de stad achter ons gelaten hadden, ontvouwde de Delta zich in volle glorie. Een rijke schakering aan groentinten, een enorme afwisseling van water, landbouwgrond, bossen, fauna en gehuchten. Het was weer ouderwets genieten. Bij een schooltje aangekomen, trok Hans de stoute schoenen aan en stapte vermetel naar binnen, dit tot het grote ongenoegen van de juf die een pas verworven orde als sneeuw voor de zon zag verdwijnen bij 35 graden C. Tot Zijn grote verbazing gingen alle kindertjes spontaan staan bij zijn binnenkomst met de armen over elkaar (zie foto). Met één simpel handgebaar liet Hans de kids weer zitten, deed hun schaterlachen met wat vreemde geluiden en gebaren en nam steels een paar foto's. De juf protesteerde niet maar als haar blikken hadden kunnen doden....... Even verderop wat gedronken, gezeten op een soort van kleutermeubilair van plastic. Bij het opstaan bleef de stoel hangen aan het achterwerk van Gerard. Zijn alsmaar uitdijende spiermassa was hier natuurlijk debet aan maar genereerde wel een enorme lachsalvo van de waard en zijn gasten. Voorts gingen wij weer, het avontuur tegemoet. Een man had 2 slangen gevangen en zat gelukzalig in de berm zijn avondmaal voor te bereiden op wat ging komen. Een andere man zat in de rivier en bespiedde het wateroppervlak in een opperste concentratie, geen idee waarvoor hij dat deed. Een buffel liep een rijstveld in met een soort van slee achter zich aanslepend beladen met landbouwwerktuigen. Een klassiek Vietnamees hoofddeksel roeit een traditionele kano over de roodbruine rivier met als achtergrond een weelderige vegetatie. En ga zo maar door. Zelfs de stad waar wij nu zijn aangeland is leuk en het hotel biedt ook waar voor ons geld. Bij het verkennen van de stad kwamen wij wederom langs een school waar buiten op het plein een gymles werd gegeven. Hans liep zonder schroom het schoolplein op om zijn bijdrage te leveren aan de instructie. De bedoeling was dat er een schop moest worden gegeven tegen een soort van voetshuttle en Hans verzorgde hiervan een deel van de demonstratie. Hij deed dit beslist niet onverdienstelijk maar ook deze juf liep niet over van enthousiasme dit in tegenstelling tot de leerlingen die het prachtig vonden vooral toen Hans als toetje nog eens op zijn handen ging lopen. Een heerlijke rijstmaaltijd vormde een bekroning op deze rijke dag. Saluti!

Dag 43 Ca Mau - Bac Lieu

Weinig te vertellen over deze dag. De route die wij volgden, bestond uit één lange rechte weg van 64 km met redelijk veel verkeer en veel bebouwing. Onderweg nog een fikse regenbui gehad van ongeveer een half uur en dat was het zo ongeveer. Het stadje is daarentegen wel weer leuk, met mooie koloniale gebouwen uit de Franse tijd. Hier ook weer overal enthousiaste reacties van de bewoners als zij ons ontwaren op, in hun ogen, circusfietsen. Morgen hopen wij op een wat boeiendere dag met beter weer. Tot dan.

Dag 42 Vin Thuan - Ca Mau

Toch nog even terugkomen op de exotische keuken, dit na opmerkingen over het meebrengen van inheemse recepten door familie en collega’s. Vanochtend reed ik nog even door het dorp in een poging een ontbijtje te ritselen en kwam daar een man tegen met een paar grote slangen achter op zijn brommer, wel keurig in een mandje. Vanmiddag liepen wij over de markt en gaven onze ogen goed de kost. Groenten en fruit zagen er goed uit maar het vlees is een heel ander verhaal. Vliegen en andere insecten doen zich tegoed aan al dat lekkers. Met dat “lekkers” bedoel ik ook de varkensoren,poten maar ook levers en darmen. De marktkooplieden liggen in een hangmatje boven hun koopwaar zodat ze overal makkelijk bij kunnen zonder te hoeven opstaan. Een koddig gezicht! Om ons over de markt te begeven moesten wij bijna op handen en voeten kruipen over de grond, zo laag waren de dakjes boven de kramen. Vanavond gingen wij op advies van ons reisboekje naar een restaurant waar de menukaart ook in het Engels de gerechten weergaf. Dit bleek onze redding te zijn. Een kleine greep uit de gerechten: Indische cobra, snake (soort werd niet genoemd), schildpad en kikker. Wij besloten ons hier niet aan te wagen en bestelden kip. Hadden ze niet! Hans nam maar een rundvlees gerecht en ik gebakken rijst. Tijdens het eten kwam ik er achter dat er vlees in zat maar had niet de moed te vragen wat voor soort vlees het was want het smaakte goed en je moet niet altijd maar alles willen weten. De recepten van al dit lekkers hebben wij opgevraagd, Suus R. en Thijs M., dus jullie hoeven nu nog alleen maar voor de ingrediënten te zorgen!
Vanmorgen nog even mijn band verwisseld (Hans was onvermurwbaar) en een internetcafé bezocht (gisterenavond regende het heel hard). Tijdens het stukje rijden van het hotel naar het internetcafé heeft Hans zijn tracker verloren, het was uit de behuizing gevallen en wij hadden niets bemerkt. Wel erg jammer want de gereden route kunnen wij niet meer publiceren. De fietstocht was weer leuk maar niet spectaculair, veel van hetzelfde. Voor diegenen die nog moeten eten, eet smakelijk en tot morgen.

Dag 41 Rach Gia - Vinh Thuan

Ik weet het, ik had het gisteren niet moeten schrijven want het is de goden verzoeken Jawel, ik heb een lekke band. Vanavond ging ik nog even het dorp in op de fiets om een internetcafé te zoeken en nog even wat koele drank in te slaan. Het internetcafé was zo gevonden maar de koele drank niet. De drank zelf is het probleem niet, je wijst iets aan en geeft met je vingers aan wat de aantallen zijn en klaar. Maar om deze drank koud te verkrijgen is een regelrechte uitdaging. Echt hoor, Hakim kan met pensioen als wij weer terug zijn, zo goed zijn wij geworden in mime. Helaas kon ik dit niet aan het verstand peuteren van de locale bevolking, ze begrepen mij niet. Zij kwamen met van alles aanlopen maar niet met het gewenste. Je gaat dus met je fiets stoepje op en stoepje af. Bij het eerste winkeltje weigerde mijn slot al dienst en na de laatste zaak bezocht te hebben en ik onverrichter zake terugkeerde bij mijn trouwe tweewieler bleek mijn voorband leeg te staan. Hans maar lief aankijken dus en maar hopen dat hij die blik met mijn onschuldige blauwe stuiters niet kan weerstaan. Het eten van vanavond was weer een klucht in 7 bedrijven! Hans had al niet zo veel vertrouwen in die tent maar ik wuifde zijn bezwaren weg met allerlei vage argumenten. Niemand sprak ook maar een woord Engels en wij moesten dus weer terugvallen op onze improvisatietalenten. De drank kregen we redelijk snel voor elkaar. Wat het eten betreft wezen wij aan wat onze buurvrouw zat te eten, rijst en een kom met iets wat leek op een groenteschotel en er stond ook nog een schaaltje vlees bij. Wij wilde echter wel graag weten wat voor soort vlees het betrof en Hans en ik barstte weer spontaan uit in een luid gekakel. Uit de heftige gebaren van de gastvrouw konden wij opmaken dat het vlees geen pluimvee betrof.”Au,au,au”, riep zij op haar beurt ons toe waarop wij repliceerde:”miauw,miauw,miauw”. Een aantal gasten die onze”conversatie”volgden vielen ondertussen van het lachen van hun stoelen. Wij besloten toch maar het risico voor lief te nemen en het vlees er bij te bestellen. De bestelling was maar net gedaan of wij zagen een rat van zeker 30 cm door de tent heen schieten, goedmoedig nagestaard door de hond naast onze tafel die zeker weekend vierde. De groenteschotel die wij geserveerd kregen bleek vis te bevatten waar Hans niet van houdt dus wij besloten dat hij het vlees dan maar door zijn rijst zou gooien en ik zou de groente met vis voor mijn rekening nemen. Met wat hij eerder op de dag gezien had, de rat nog vers in zijn geheugen en het gemiauw nog nagalmend in zijn oren, begon hij gaande weg met alsmaar langer wordende tanden te eten. Na een paar hapjes schoof hij het eten weg en meldde: ik ben hier klaar mee, ik weet niet wat het is maar in ieder geval geen varkens- of rundvlees, vis of pluimvee en dan blijft er niet zo veel meer over wat voor mij acceptabel is. Ik had het ook geproefd, het was behoorlijk gekruid en het was inderdaad moeilijk te bepalen wat het zou kunnen zijn. Onze achterdocht werd gevoed door wat wij tegengekomen waren op een markt eerder op de dag. Argeloos fietsen wij langs wat stalletjes en onze ogen namen plots een mand waar met een vreemde inhoud. Eerst dachten wij aan een soort van dikke darm of zo iets maar bij nader beschouwen bleek het te gaan om een grote python, gevild en wel. De kop en staart zaten er nog aan en waren niet gevild. Een wat kleinere gevilde slang vormde het enige gezelschap van het dier. Dit beeld is ons de gehele dag bijgebleven. Verder wel een erg leuke dag gehad in de delta, prachtig om te zien en weer enkele verassende ontmoetingen gehad met de locale bevolking. Al met al de moeite waard en nieuwsgierig wat de dag van morgen weer gaat brengen!

Dag 39 &40 Phu Quoc - Rach Gia

Na 5 Bounty dagen zijn we weer terug op het vaste land, in de havenstad Rach Gia om precies te zijn. De overtocht verliep vlekkeloos, het was prachtig weer en helder bovendien. Talloze eilanden schoten aan ons voorbij waarvan de meeste onbewoond zijn. Op de laatste duiktocht die wij maakten spraken wij een jongen die het plan had opgevat om met een bootje een aantal eilanden aan te doen. Zijn plan strandde op het feit dat het voor buitenlanders verboden is de nacht door te brengen op dergelijke eilanden. De reden hiervan had waarschijnlijk te maken met binnenlandse veiligheid. Toch gaat het er hier, zover wij dat kunnen waarnemen, gemoedelijk aan toe. De politie laat zich weinig zien en van het leger hebben wij nog helemaal niets gezien. Dat was in Cambodje wel even anders. Nu wij weer terug zijn op het vaste land merk je wel weer het verschil tussen de eilandbewoners (zijn veel toeristen gewend) en de Rach Gianen. Hier worden wij weer met open monden nagestaard zonder enige vorm van gene ('t hoedje kan ik even niet vinden). Kinderen lopen schaterend op ons toe en roepen;"Hello, hello, what's your name, how are you". Het lijkt heel wat maar stelt niet zo veel voor, als je antwoord geeft op de vragen of je stelt hun een eenvoudige vraag kijken ze je aan of ze het in Saigon horen donderen. In een winkel vanavond ging een jonge man zo op in onze exotische verschijningen dat hij frontaal in botsing kwam met een hoekige pilaar, de pilaar gaf geen krimp maar het manneke had er onder zijn neus een prachtig snotgootje bij gekregen. Wanneer wij morgen de Mekong delta ingaan, zal dit niet veel anders zijn. Er komen wel wat toeristen maar dan vooral in de grotere plaatsen en daar zijn maar heel weinig fietsers onder.

Onze fietsen hebben het behoorlijk te verduren gehad de afgelopen weken, zeer slechte wegen, ontzettend veel stof, zout water, valpartijen, aanrijdingen en mallotige inlanders die een stukje wilden rijden. Onze stalen rossen houden echter fier stand, wij hebben geen enkele keer pech gehad, geen lekke band, zelfs tussentijds de banden niet hoeven oppompen. Wel moest Gerard zijn ketting smeren want het stof en het zoute water begonnen hun tol te eisen.

Gisteren viel er niet zo veel te melden vandaar dat we een dagje hebben overgeslagen. De hele dag op het strand geluierd en gelezen en weer een stukje van de omgeving verkend. Op het einde van de dag konden wij helaas even niet meer onze hut in omdat Hans was gaan zwemmen met de sleutel in zijn zak, en ja, u raadt het al, de sleutel was uit zijn zak gespoeld. Alhoewel Arendsoog al zijn spoorzoek talenten had aangewend, bleef de sleutel onvindbaar. Gelukkig opent geld alle deuren en konden wij al weer rap ons domein binnentreden. Vandaag nogmaals een poging gedaan om onze jampotproef uit te proberen in het hotel, helaas konden wij hier geen potje breken, het bleef heel. Graag tot morgen!

Dag 38 Phu Quoc (dag 3)

Ik droom wel eens dat ik kan vliegen, al trappelend met mijn voeten stijg ik dan op en zweef dan boven de meest fraaie landschappen. Vandaag, terwijl ik klaar wakker was, maakte ik de zelfde ervaring door als in mijn droom maar nu zwevend in het water. Beneden mij zag ik prachtige landschappen bevolkt met zeeegels, koraal en vissen met alle kleuren van de regenboog. Prachtige rotsen, glad gepolijst door de niet aflatende stroom water, vormden het onderwater relief. Stomverbaasd om zoveel onverwachte schoonheid vergeet je menig maal dat je onder water zit en proestend en naar adem snakkend kom je dan weer boven, met beide benen weer op de grond om vervolgens weer te verdrinken in die onmetelijke schoonheid. Hier staat Phu Quoc dan ook om bekend, nog wel, want het toerisme eist zijn tol. De vervuiling slaat hier hard toe veroorzaakt door de bevolking die niet lijkt te begrijpen dat zij aldus inkomsten uit de toeristenindustrie voor de toekomst de nek omdraaien. Maar goed, wij konden er nog met volle teugen van genieten. Deze keer geen bijzondere figuren in ons duikgezelschap, een tweetal mannen uitgezonderd. Behalve het duiken stond zowel op de heen- als terugweg een bezoek op het programma aan een pearlfarm. Gelukkig houdt mijn lief niet van parels dus kwam ik niet in de verleiding om mij te buiten te gaan. Dit sprookje wordt overigens summier geillustreerd vanwege het feit dat Hans zijn memorycard niet in zijn camera had gedaan, de soepkip! Gelukkig heeft Gerard bij terugkomst nog een paar prachtige foto's van de zonsondergang gemaakt (zie foto). Het is nu donker maar de heldere sterrenhemel beloofd voor de dag van morgen een prachtige dag!

Dag 37 Phu Quoc (dag 2)

Om ontwenningsverschijnselen voor te zijn, besloten wij maar weer eens een stukje te fietsen, naar een waterval dit keer. Onderweg ieder nog even een korte broek gescoord (4oooo dong, is wel veel maar dat geeft niet want wij zijn toch millionair) en wat mooie foto's gemaakt. De waterval was welliswaar niet echt hoog maar wel van een overweldigende schoonheid (zie foto). Na het fietsen weer het strand opgezocht en aldaar heerlijke mango's en bananen gegeten, gezond, geluierd. Gerard had een boek gevonden in het restaurant met de titel "Wat doen we met Fred?", geschreven door Lide Beitshuizen en heeft daarmee de middag zoek gebracht. Hans had een mooi programma op zijn computer gevonden om daarmee de foto's te kunnen presenteren en werd daardoor in beslag genomen. Verder lekker gegeten vanavond en we gaan zo nog even poelen. Morgen gaan wij duiken op de befaamde koraalriffen van dit eiland. Daarover morgen meer.

Dag 36 Phu Quoc (dag 1)

Vanmorgen geen wekker gezet want er was geen sprake van een vast programma deze dag. En dan word je natuurlijk om 06.00 uur wakker en doe je geen oog meer dicht. Maar ja, dat haal je wel weer in op het strand vanmiddag. Na een goed ontbijt gingen wij op weg om met de fiets een deel van het eiland te verkennen en na wat zoeken dachten wij de goede route te pakken te hebben. We fietsten op een gravelroad richting nationaal park (jungle) en al snel waren we rood van het stof. Er rijden echt heel weinig auto's op het eiland maar als er dan ook een voorbij komt, is het goed raak. Er wordt zoveel stof opgeworpen dat je de eerste minuut bijna niets meer ziet en je het ademen onmogelijk wordt gemaakt. Om wat avontur in het fietsen te brengen, besloten wij van het grote pad af te wijken een zomaar een zijpad in te slaan. Het pad voerde langs huisjes en akkertjes en eindigde ergens bij een tuintje. Het pad was gaande weg steeds smaller en slechter geworden maar was erg leuk om te fietsen. Het zelfde pad weer terug genomen en na wat omzwervingen (de kaart klopte niet) kwamen wij weer terug in het stadje waar wij waren begonnen. Nog even wat gedronken en wat boodschappen gedaan bij de groente boer. Hans zag onbekende vruchten liggen, wees er naar met een vragend gebaar en voordat hij het wist had de groenteboerin de vrucht gepeld en in zijn geheel in de mond van Hans gepropt. Daar stond hij dan met een dikke wang op de plaats waar de vrucht zat en grote verbaasde ogen. Hij brabbelde wat maar was niet te verstaan. Later toen hij keurig zijn mondje had leeg gegeten, vertelde hij dat het hoogst waarschijnlijk een lychee betrof en dat het erg lekker was. Een pondje aangeschaft en heerlijk op het strand opgepeuzeld met ook nog heerlijke ananas, ter plekke schoon gemaakt door de verkoopster. Een massage op het strand maakte voor ons de middag vol. Wij komen nu net terug van het eten bij ons favoriete restaurant dat ons weer een aantal culinaire hoogstandjes voorgeschoteld heeft. Het was weer smullen. Morgen weer een nieuw avontuur, tot dan.

Grotere kaart weergeven

Dag 35 Rach Gia - Phu Quoc

Na een gladde overtocht van zo'n 2.5 uur (113 km) zijn wij behouden aangekomen op het wonderschone Phu Quoc. Eerst nog wel even staan schuddebuiken van het lachen in Rach Gia. Gerard wilde nog eventjes een filmpje maken van het verkeer ter plaatse en trok daarbij zoveel belangstelling van omstanders (zie foto) dat er een chaos ontstond. Iedereen kwam kijken wat er aan de hand was, onze fietsen werden betast en gekeurd en beklommen. Dit leverde een boel hilarische momenten op met veel gelach en opwinding. Op Phu Quoc kwamen wij direct al 2 nederlandse dames tegen op de fiets. Zij hadden de afgelopen dagen vast gezeten op het eiland omdat hun veerdienst niet operationeel was (die waar ik al eerder over schreef). Omdat hun vakantie er bijna opzat, waren zij gedwongen een andere veerboot te nemen, de boot waarmee wij waren gekomen. De fietsen waren aan boord prachtig schoon gespoeld maar is waarschijnlijk niet bevordelijk voor de goede staat. Aan wal nog even een kaart gekocht en toen de tip van de dames achterna. Na wat omzwervingen kwamen wij aan bij een bungalow parkje aan het strand. Onze bungalow is geheel opgetroken uit riet en bamboe, een reuze knus en romantisch onderkomen op zo'n 50 meter van het witte strand met wuivende palmen en azuur blauw water, poolbar, ligbedden, free wifi, massage, etc.. Sorry dat ik mij weer even laat gaan maar de omgeving doet mij dit aan, ik heb er zelf geen controle meer over. het is sterker dan ik. Het is geenszins de bedoeling om de lezer de ogen uit te steken, mocht u dit toch zo ervaren: onze welgemeende excuses! De rest van de middag hebben wij zoek gebracht op het strand, zwemmend, zonnend, soezend en keuvelend. Nog een paar leuke tips van een Australier en een paar Engelse jongens waar wij zeker ons voordeel mee gaan doen. De eerste tip bleek trouwens al een voltreffer: heerlijk gegeten in een toptent, echt klasse! Wat de andere tips betreft, dat lezen jullie de komende dagen wel. Bye, bye.

Dag 34 Ha Tien - Rach Gia

Vandaag weer een winderige dag met weinig zon en lage temperaturen. Het zal niet veel warmer zijn geweest dan zo'n 30 C. Klinkt misschien wat vreemd, lage temperaturen, maar je went snel aan de constante hoge temperaturen en als het een dag wat minder is, voelt dat als koud. De route van vandaag ging voornamelijk langs de kust en door steden en dorpen wat veel drukte gaf en veel stof. Het landschap was wel aardig om te zien maar niet spectaculair, we zijn wat verwend geraakt de afgelopen weken. Hans heeft nu ook een hospitality check uitgevonden voor onderweg. Hij laat zich al fietsende voort omvallen en wacht dan af of hij wordt overeind geholpen. Een klinkend resultaat op deze route! Op een slecht stukje weg met veel verkeer kreeg hij zijn voeten niet op tijd los van zijn trappers en ging met veel gevoel voor show met verve tegen de vlakte. Ik schat dat een man of 8 hem te hulp schoten, hij werd overeind geholpen, kreeg een aai over zijn bol en kreeg nog een zetje toe ook. Meer dan tevreden vervolgden wij de route.

Na ons te hebben genesteld in een knus hotel togen wij op pad om het fel begeerde kaartje te bemachtigen voor de boot naar Phu Quoc. Het was prachtig om door de stad te rijden, er reden honderden brommers, een enkele fiets en bus maar bijna geen auto's. Het is echt een genot om daar eens rustig naar te kijken. Wij hadden dan ook de fietsen aan de kant gezet om alles eens rustig op te nemen. Brommers gingen voorbij met soms wel 5 personen er op. Ook werden er de meest uiteenlopende ladingen vervoerd, van levende have tot zakken houtskool aan toe (zie foto's). Hier worden de verkeersvoorschriften beter nageleefd dan in Cambodja. Iedereen draagt een helm en heeft een kentekenplaat en de verkeersregels worden ook beter opgevolgd.

Wat ons elke keer weer in hoge mate verwonderd is het gemak waarmee mensen het woordje "ja" uitspreken ook als zij "nee"bedoelen. Het schijnt iets te maken te hebben met het niet willen teleurstellen van diegene die de vraag stelt. Vanavond weer zoiets. Wij bestelden beef with French fries en vroegen om een extra portie fries. Er zijn geloof ik wel 8 man aan tafel geweest om te vragen wat wij nu eigenlijk wilden. Als we de bestelling doorgaven aan de eerste ober ( we vroegen elke keer of het duidelijk was wat onze wensen waren en dan werd er steeds enthousiast ja geknikt) kwam vervolgens nummer twee om te vragen wat wij nu eigenlijk wilden. Dan kwam nummer drie, etc.. Uiteindelijk kwam nummer acht die zowaar wat engels sprak en toen moest het goed zijn. Mooi niet, geen frietjes maar brood kregen wij op ons bordje. De ober weer laten komen (nummer acht maar laten opdraven) en gevraagd waar de friet bleef. Friet? Dat hebben we helemaal niet, solly. En zo zijn er nog tientallen voorbeelden op te noemen. Morgen weer een update, dit maal van het paradijselijke Phu Quoc.

Grotere kaart weergeven

Dag 33 Kampot - Ha Tien (Vietnam)

Het is beter 1 mijl te reizen dan 50 boeken te lezen! Deze wijsheid kreeg ik toegeschoven van een goede vriendin die, bescheiden als zij is, deze uitspraak aan Confusius toedichtte. Gedurende onze tocht schoot deze uitspraak regelmatig door mijn hoofd. Niet alleen vanuit een didactisch standpunt is dit volkomen te verdedigen maar ook vanuit een groot aantal standpunten. Hier is geen twijfel meer over wat ons betreft, wij hebben dit proefondervindelijk vastgesteld.
De wind waar wij gisteren over repten, bleek ook vandaag hardnekkig uit de verkeerde hoek te waaien. Gelukkig kwamen wij onderweg onze Noorse vrienden tegen die ons een goede tip gaven. Zij vertelden ons een afslag te nemen die niet in onze route was opgenomen, dit betekende een verkorting van de route van 7 km. Bijkomende voordeel was dat het windje ons nu een steuntje in de rug gaf. Nadeel was dat het een gravelroad betrof, zeer stoffig en op plaatsen zeer slecht en onbegaanbaar. Voor wij het wisten stonden we aan de Vietnamese grens. Wel raar hoor, op het eind van zo'n baggerpad een heuse grenspost met alle toeters en bellen. En dan denk je bij jezelf dat het oversteken van een grens niet zoveel zal veranderen. Gedeeltelijk is dat ook zo maar toch vielen er voor ons een groot aantal verschillen waar te nemen. De mensen leken wel wat stugger, droegen bijna allemaal een klassiek hoofddeksel en er waren zeer weinig auto's op de weg. Zelfs het landschap leek wel anders maar dat zal toeval zijn. Een leuk hotel was snel gevonden en na kwartier te hebben gemaakt, volgde een verkennende tocht door de stad. Wij hadden het plan opgevat om hier in Ha Tien een snelle boot te nemen naar Phu Quoc maar vanwege de harde wind werd er niet gevaren. Misschien morgen weer maar misschien ook niet. Doorrijden naar Rach Gia blijkt een betere optie te zijn omdat daar de boot veel groter is en (bijna) altijd vaart. De Lonely Planet zei over de verbinding van Ha Tien naar Phu Quoc: "als je waarde hecht aan je leven dan kan je maar beter deze boot niet nemen. Dit is voor Hans, die toch al geen zeebenen heeft, genoeg reden om door te rijden naar Rach Gia. Verder blijkt dit een leuk stadje te zijn met een leuke haven, een levendige markt en weinig verkeer(lees auto's). Desondanks kreeg Gerard het toch voor elkaar om een aanrijding te veroorzaken met een bromfiets, de lummel keek niet goed uit bij het oversteken (zelf gaf hij de laagstaande zon de schuld). Het viel gelukkig allemaal erg mee, geen noemenswaardige schade en geen letsel al had zijn ego wel deukje opgelopen. Vanavond nog even een culinaire verkenningstocht maken in Ha Tien. Gegroet!

Dag 31 & 32 Boottocht + Sihanoukville - Kampot

Ziggo is alom vertegenwoordigd, ook in Sihanoukville. Ten tijde van het opsteken van de drang om ons creatieve ei te leggen, bleek de hele stad verstoken te zijn van het internet. Vandaar de radiostilte van de vorige dag, terwijl er heus wel iets te melden viel. Zoals al eerder aangekondigd gingen wij een boottochtje maken naar een drietal eilanden.Keurig op tijd werden wij opgehaald met een (overvol) busje om vervolgens na 500 meter weer te stoppen om te ontbijten. Dit stelde niet zo veel voor maar het gaf ons wel de gelegenheid om het gezelschap eens goed op te nemen en ik moet zeggen, we hadden het getroffen.Het meest in het oog springende figuur leek zo weg gelopen te zijn uit een roman van Agatha Christie: Hercule Poirot, een detective pur sang , engels sprekend met een zwaar frans accent. De rest van de mensen deed ons denken aan karakters uit "The lords of the rings" en "Harry Potter". Dat beloofde een mooie dag te worden en wij wreven ons vergenoegd in de handen. Op naar het 1e eiland! Voor de kust van dit eiland ging de boot voor anker en kreeg een ieder een snorkeluitrusting. Hercule ging natuurlijk als eerste overboord om de boel nauwgezet aan een onderzoek te onderwerpen, gevolgd door een paar Hobbits,Gandalff en Harry. De onderwaterwereld die ik aantrof, was erg vaag. Pas later kwam ik er achter dat mijn kijkglas was beslagen maar na dat was verholpen kon ik met volle teugen genieten van vissen, zeeegels, koraal, rotsen en de fraai gevormde achterkanten van enkele dames. Na een half uurtje gingen wij door naar Bamboo Island, alwaar een uurtje of 4 moest worden doorgebracht. Onze boot was niet de enige, er lagen er nog een stuk of 5. Onder al deze gasten bevond zich een select groepje van mensen die het volleyballen meester waren en al snel werd er fanatiek gespeeld. De eer ging natuurlijk naar Nederland en iedereen keek bewonderend naar ons op om zoveel kracht, souplesse en spelinzicht. Na een heerlijke lunch en nog wat zwemmen ging the "fellowship" weer door naar het laatste eiland voor een laatste duik. Precies om 4 uur stonden wij weer aan wal en zijn maar naar ons hotel gelopen want met het busje zou het veel langer duren. Al met al was het een leuk dagje geweest. Na een verkwikkende douche en een paar uurtjes lounchen, dreef de honger en dorst ons naar ons favoriete restaurant aan het strand. Enkele pina colada's en baco's spoelden de laatste restjes zout uit onze kelen en het eten vulde onze hongerige magen.

De volgende ochtend stonden wij om 06.00 uur weer naast onze bedjes en om 07.30 uur zaten wij op de fiets op weg naar Kampot. Het werd een zware tocht van zo'n 105 km met een behoorlijk tegenwind maar ook een hele mooie tocht met afwisselende landschappen van mangrovebossen, bergen, rivieren, zee, vissersplaatsjes (zie foto's) en ga zo maar door. Je denkt Cambodja wel een beetje gezien te hebben maar elke keer weer word je verrast. Ook weer leuke gesprekken gevoerd met een paar Noren onderweg en een Nederlands eigenaresse van het restaurant waar wij vanavond aten. Zij heeft ons een aantal dingen verteld over dit land waarvan wij geen weet hebben, erg informatief en interessant. Morgen steken wij de grens over naar Vietnam, we doen 2 etappes op 1 dag. So long!

Grotere kaart weergeven

Dag 30 Sihanoukville

Vandaag hebben wij vakantie genomen van onze vakantie. Elke dag tot nu toe zijn we altijd in de weer geweest op de fiets. Of van A naar B of een stad bezichtigen, oudheden, natuurparken, etc.. Maar niet vandaag! Rustig uitgeslapen, heerlijk ontbeten, een boodschapje gedaan en toen de rest van de dag op een ligbed aan het strand. Af en toe een hapje, een drankje, een praatje, wat lezen, muziek luisteren en je ogen de kost geven. Er trekt van alles aan je voorbij op zo'n dag: bedelaars, verkopers van de meest uiteenlopende artikelen, spelende kinderen, toeristen, masseuses, manicures en pedicures en zelfs een man op een fiets met achterop een schietschijf en een kruisboog. Een bont gezelschap dus. Voor morgen hebben wij een eilanden tocht geboekt met van alles er op en er aan. Wij zijn benieuwd. En nu gaan we de bloemetjes buiten zetten!

Dag 27, 28 en 29 Van Phnom Penh - Sihanoukville

Poeh, eindelijk weer eens internet tot onze beschikking. De afgelopen dagen hebben wij letterlijk in de jungle vertoefd zonder enige vorm van luxe of beschaving. Deze tantalus kwelling hebben wij echter goed doorstaan al ging het allemaal niet vanzelf. Op dag 27 vertrokken wij uit Phnom Penh, op weg naar Kirirom National Park met als doelstelling die tijgers daar eens te laten zien wie nu echt de grootste bekken hebben. De uitslag blijft echter in het ongewisse, geen tijger gezien. Wel een mooie waterval met een schilderachtig dorpje (zie foto's). Om hier te geraken, waren wij gedwongen na een rit van 100 km nog een keer 14 km te klimmen met een stijgings percentage van 10 tot 12 procent (wij spraken gisteren een man die halverwege terug was gegaan, hij trok het niet). Zo "fris als een hoentje" kwamen wij boven en na alle verplichte nummers gingen we een hapje eten en wat drinken. Het duurde ontzettend lang voordat wij iets te eten kregen (de kip die wij hadden uitgekozen om te consumeren liet zich niet zomaar vangen) maar ja, zo gaat dat in de bush. Er was geen airco in de hut, het sanitair was minimaal en om 10 uur ging het licht uit en de fan dus ook. Wij zagen werkelijk geen hand voor ogen (Hans heeft het geprobeerd) het was pikke donker. Misschien was dat maar goed ook want toen het de volgende ochtend licht werd, liepen er allerlei soorten geleedpotigen en ongewervelde dieren rondom en op ons bed. De zoete afdaling van 14 km lag nu vol geduld op ons te wachten om ons de pijn van de dag er voor te doen vergeten. Het ging verotte snel en bij een gammele brug ging Hans "lichtjes onderuit" (niets bezeerd) precies op de plek waar de dag ervoor bij onze beklimming een scooter met 3 mensen erop onderuit ging. Onder aan de berg nog even gesproken met een Nederlands fietsechtpaar over wederzijdse belevenissen en vervolgens door naar onze bestemming voor die dag. Het platte land blijft steeds prachtige plaatjes opleveren en een giraffe nek zou ons goed uitgekomen zijn. Ons eindpunt voor die dag lag geplakt tegen een berghelling in de vorm van een schamele hut. Sanitair was redelijk, de matrassen lagen op de grond en er was wederom geen airco beschikbaar. Wel was er een restaurant alwaar wij samen met een Nederlandse fietser de maaltijd gebruikten onder het "genot" van karaoke. Man, man, vreselijk was het: de muziek was op zijn zachtst gezegd onze smaak niet, de performers hadden waarschijnlijk een bril nodig, wat zanglessen en ook de techniek liet te wensen over. Helaas ging het feest tot laat door en wij konden vanuit onze bedjes blijven meegenieten (er was een filmcrew met een heuse filmster aanwezig, zich lavend aan Johnny Walker Black Label uit een theepot). De volgende ochtend met een zeurend deuntje in ons hoofd koers gezet naar de kust teneinde daar de rust en luxe te vinden waarvan wij meenden daar recht op te hebben. Onderweg nog een leuk gesprek gehad met een Franse ligfietser die vanuit Rusland en China deze kant was uitgekomen en op weg was naar Australie. In Sihanoukville een heel leuk hotel gevonden aan het strand ( nog even 2 dollar per nacht afgepingeld). Vanavond een culinaire ervaring doorgemaakt aan het strand met onze voetjes praktisch in het water, rijkelijk overgoten met Mai Taj en Mojito, gezeten in lounge stoelen, obers die vlogen na elke vingerknip op het ritme van de zacht ruizende golven en dat alles onder een aangename temperatuur van 30 graden. Maar wees eens eerlijk, het komt ons toe!

Ik wil nog even van de gelegenheid gebruikmaken om Marc en GJ te bedanken voor de felicitaties. Zeer attent en wordt erg gewaardeerd! Wat morgen betreft, Marc, wij laten hem flink uit de broek hangen en zullen het glas heffen op dit heugelijke feit! Proost.

Dag 26 Phnom Penh, City Tour

Dat was ons het dagje wel vandaag. Vanmorgen begonnen we met een heerlijk ontbijt in een tentje vlak naast ons hotel om een stevige fundering te leggen. Het bleek nodig te zijn!. Het beginpunt van de toer gaf al wat problemen (het pontje konden wij niet vinden) maar het vervolg gaf ook zo de nodige probemen. Een paar keer eindigden wij echt in een poel met water, de weg hield gewoon op (onder gelopen, geregend vannacht). Creatief als wij zijn kwamen we toch steeds weer goed uit. Het volgen van de route viel absoluut niet mee in de hekseketel van Phnom Penh, een moment van onachtzaamheid en het is gebeurd met je. Iedereen doet maar wat, regels lijken er niet te bestaan. Gevolg was dat er regelmatig afslagen werden gemist. Uiteindelijk lieten we de toer voor wat het was en besloten op zoek te gaan naar het museum dat ons inzicht zou verschaffen over de gruwelijkheden begaan onder het regime van Poll Pot. Het bleek een karig museum te zijn maar gaf wel heel goed de sfeer weer van hoe het moet zijn geweest. Daar opvolgend een bezoek gebracht aan een "killing field", even buiten de stad. Een toren gevuld met schedels viel gelijk op toen wij binnen traden. Massagraven, beschrijvingen van de gruwelijkheden, foto's, beenderen, etc., maakten het plaatje compleet.

De stad is echt te vies, te druk en te hectisch voor woorden. Gelukkig kunnen wij morgen weer door, de rust tegemoet. Op het einde van de tour nog even aan de rivier gezeten. Een vrouw liep de trap af, ging op haar hurken zitten en dronk van het vieze water. Vervolgens baadde zij zich in het water, floste haar tanden met een blad dat zij uit het water opviste, smeerde haar haar in met klei en spoelde dat weer uit. Onderwijl viste zij allerlei dingen op uit het water die voorbij dreven. Wij zagen tot ons afgrijzen grote ratten voorbij lopen, de vrouw echter maalde er niet om. Het beeld staat op ons op het netvlies gebrand en zullen dit niet licht vergeten. Het was ons het dagje wel!

(Mijn top schoonzusje, tante Rien , viert vanavond het feit dat zij Sara ziet! Van Harte en dikke kussen!!!!)

Dag 25 Siem Reap - Phnom Penh

Een vroegertje vanmorgen, 05.15 uur stonden wij naast ons bed. Om 06.00 uur zouden wij worden opgehaald om naar de boot te worden gebracht. Na een kwartier te hebben gewacht toch maar even informeren bij de balie van het hotel hoe het nu eigenlijk zat. Komen er zo aan, was het antwoord en warempel, daar kwam een pick-up (toepasselijke naam) aanrijden. Bijna vol geladen, dat wel. Er waren nog 2 zitplaatsen over achter in de bak maar hoe onze fietsen nu in hemelsnaam mee moesten, was ons een raadsel. De bestuurder bracht uitkomst: hij klapte het klepje van de bak neer en daar moesten de fietsen op, vast gebonden met een zeer rafelig stuk touw. Als haringen in een ton togen wij het meer tegemoet. Maar goed dat wij pal naast de fietsen zaten want bij de eerste kuil vielen de wielen al van het klepje, stevig vasthouden was het parool. Tegen alle verwachtingen in gingen wij bij nog een adres langs om 2 mensen op te halen en wonder boven wonder konden zij er ook nog bij. Inmiddels was het al tegen 7 uur en op die tijd zou de boot vertrekken. Oh ja en onderweg dus dan ook nog even tanken en kaartjes uitwisselen. Zo rond 07.15 arriveerden wij bij de boot en werden belaagd door hordes mensen die onze fietsen en koffers wilden dragen, die ons graag wilden voorzien van leeftocht en literaire meesterwerken aan ons poogden te slijten. 08.15 Uur vertrok de boot uiteindelijk met een brullende motor. Eerst langs "the floating village", het drijvende dorp. Je weet echt niet wat je ziet, dat mensen zo kunnen leven. Na de mangrove vegetatie achter ons te hebben gelaten, lag het enorme meer voor ons open. Prachtige vergezichten, vogels, vissersboten, etc namen wij waar van af het dak van de boot. Je leest soms wel eens in de krant dat er een overvolle boot naar de kelder is gegaan in deze omgeving, welnu deze boot was eveneens volgepakt met mensen. Gelukkig kwamen wij na 5 uur varen heelhuids aan in Phnom-Penh, om weer te worden overvallen door Jan en alleman. Nadat alles op de wal was gezet, gingen wij eerst op zoek naar een restaurantje want wij waren uitgedroogd en vielen van de graat. Met een versterkte innerlijke mens vervolgden wij ons pad op zoek naar een geschikt hotel. Of het geschikt is, weet ik eigenlijk niet. Zo'n 16 m2 is niet echt riant en er is geen raam in de kamer. De prijs valt dan wel weer mee, $10,-. Dus vanavond maar een extra drankje. Cheers!

Dag 24 Siem Reap - Angkor Wat

Geflankeerd door een beeldschone vrouw keek hij ons aan en zei:"So, where 're you guys from? Genietend van een welbestede dag, een drankje en heerlijk eten werd ons deze vraag gesteld. Het moment dat zij plaats namen aan het tafeltje naast ons vielen zij gelijk op. Hij, een zeer bedachtzaam persoon die na leek te denken over elke beweging die hij maakte, zij, een prachtige vrouw met een mysterieuze uitstraling. We raakten aan de praat over onze vakanties en kwamen uiteindelijk uit op beroepen. Hij bleek een gids te zijn die net terug kwam van een expeditie uit de Himalaya. Berg beklimmen was zijn ding. Nu begreep ik ook waarom het leek alsof hij nadacht over elke beweging die hij maakte, voor hem kan dat het verschil van leven of dood betekenen. Zijn voornaamste werkgebied lag in de Andes, met name in Peru (daar komt zijn vrouw vandaan). Zomaar weer even een leuk contact op een willekeurige avond. Vanmorgen een bezoekje gebracht aan de krokodillen boerderij. De lieverds zaten per leeftijdsgroep bij elkaar opgesloten. Eerst de kleintjes van een paar maanden oud, daarna "pubers"van 2 tot 4 jaar en vervolgens de adolescenten, Echte volwassen dieren waren er niet want daar wordt stevig van leer getrokken. Wel zielig voor die beestjes en na wat krokodillentranen gelaten hebbende, zetten wij koers naar het Toinle Sap meer om te zien waar de boot naar Phnom Penh vertrekt en om de omgeving te verkennen. Echt schitterend was het er. Men woont daar boven, aan en in de uitlopers van het meer. Overal bootjes, hutjes op palen(in de regentijd loopt alles onder), mangrove vegetatie maar ook heel veel armoede. 'S middags lekker in het zwembad gelegen, kaarten geregeld voor de boot naar Phnom Penh en wat proviand ingeslagen. Rond 15.30 uur reisden wij wederom af naar het Angkor Park, dit keer om Angkor Wat te ontdekken maar ook om de zon onder te zien gaan van af een tempel gelegen boven op een heuvel. Wij waren niet de enigen, met ons hadden nog zo'n 1000 man hetzelfde plan opgevat. Dit mocht echter de pret niet drukken want de zon ging evengoed onder. Daarna snel even een douche genomen en een hapje wezen eten in onze favoriete uitgaansbuurt. Dit keer geen leuke ontmoetingen maar wel lekker gegeten.

Dag 23 Siem Riep - Banteay Srey - Siem Reap

Loney Planet had ons gewaarschuwd ons voor te bereiden. En voorbereid waren we, gewapend met een grote dosis kennis over de Tempels van Angkor, met een fototoestel (anders geloven ze onze verhalen nooit) maar ook met een flinke dosis scepsis (hoop oude stenen van 1000 jaar geleden).De Tempels van Angkor, de hoofdstad van het oude Khmer Keizerrijk, vormen de perfecte samensmelting van creatieve ambitie en spirituele devotie. Tussen de 9e en de 13e eeuw streefde de Khmer ernaar de tempels van hun voorvaderen te verbeteren in afmeting, schaal en symetrie hetgeen uiteindelijk uitmondde in het grootste religieuze gebouw van de wereld.We rijden hier nu al 2 dagen rond en hebben morgen nog een dag voor de boeg en hebben nog lang niet alles gezien. Elke keer als er weer een nieuw tempel zich aankondigt denk je weer: hoe hebben mensenhanden dit voorelkaar weten te krijgen. Ik ga hier niet pogen een beschrijving te geven van wat er allemaal te zien is, het zou een slap aftreksel zijn van de facinerende werkelijkheid. En hoe magisch het er ook allemaal uitziet ( check The Temple of Doome met Angelina J.) plotsklaps word je weer met beide benen weer op aarde teruggezet. Nog zwaar onder de indruk van een joekel van een tempel komen wij een jongetje tegen met een lekke band. Nu het Khmervolk ons zoveel moois voorschotelt, willen we graag iets terug doen en bieden het manneke aan zijn band te plakken. Wij halen een pomp te voorschijn, plakspullen en stropen onze mouwen op. Het baasje kijkt ons met grote verschrikte ogen aan, schudt zijn hoofd en zegt:"no,no, just give me a dollar"! Ja, dag! Daar beginnen wij dus niet aan. Nou ja, het zal de generatiekloof wel zijn tussen hem en zijn voorvaderen. Ook nog even naar een verderop gelegen tempel geweest, zo'n 35 km van ons hotel. Je fietst er heen, kijkt wat rond, drinkt een cola en gaat weer terug. Later bedenk je dat dit neerkomt op vanuit huis (Hoorn) even naar Amsterdam fietsen en weer terug. Het bloedige verleden van de recente geschiedenis manifesteert zich inmiddels ook op meerdere fronten. Je ziet heel veel mensen met geamputeerde ledematen, verminkte gezichten en andere verwondingen als gevolg van het trappen op een landmijn. Regelmatig kom je waarschuwingen tegen niet zomaar het bos in te gaan maar ook borden met de melding dat op die plek de grond vrij is gemaakt van landmijnen. Een "killing field" ligt verscholen achter een tempelpoort.
Gisteravond naar de oude markt geweest van Siem Reap, de place to be voor backpackers. Reuze gezellig, gelijk aanspraak vanwege onze fietsen en prompte verschijningen. Veel sfeer en echt heerlijk Khmer voedsel, delicaat gekruid en zeer smaakvol. Toevallig was het nog "happy hour"(duurde al wat uurtjes) en togen wij later voldaan en helemaal happy weer naar ons schandalig luxe hotel. Vanavond gaan wij zeker weer naar deze buurt om ons kostje bij elkaar te scharrelen.

Dag 22 Siem Reap

We verblijven op dit moment 3 dagen in Siem Reap. Verslag hiervan volgt. Wel de route van vandaag:

Grotere kaart weergeven

Dag 21 Sisophon - Siem Reap

Noh, noh, waar heb die borst zin an? Hoe moet ik dat nu uitleggen, Toon en Jans? Ik doe een poging! Vanochtend om 07.30 uur vertrokken, extra vroeg want er ligt een tocht van meer dan 100 km te wachten op ons. Zodra wij de stad achter ons hadden gelaten, strekte er zich een vlakte uit aan beide zijden van de weg gevuld met water, rijst, bomen, dorpjes, vissers, vrolijke kinderen, de meest vreemde voertuigen, gewone voertuigen gevuld met de meest vreemde objecten en ga zo maar door. Een brommer kwam op ons af met iets achterop, we konden niet goed zien wat de lading was. Naderbij gekomen kregen we een beter zicht op de lading, het bleek een enorm varken te zijn. Het dier zat niet pittig acherop de duozit met zijn achterpootjes parmantig op de steps, niet met de voorpoten liefdevol geslagen om de middel van de bestuurder, had geen helmpje op en lag ook niet met het hoofdje intiem tegen de rug van het baasje. Niets van dat al. Het lag in een soort van korf achter op de bagagedrager, hoe ze dat voor elkaar krijgen, is mij een raadsel. Het voertuig bleef ook nog keurig op 2 wielen rijden, met zo'n last achterop verwacht je toch minstens een wheely. Het bleef niet bij 1 gebeurtenis, verschijdenen kwamen er voorbij. Ook brommers met met minstens 40 kippen erop kwamen ons voorbij. Dit alles deed mij denken aan een mailtje die ik ooit ontving met foto's over soortgelijke gevallen die ik zojuist beschreef. Ik verbaasde mij daar toen over en dacht dat de foto's waren bewerkt. Nu maak je het zelf mee. Authentieke dorpjes met huizen opgetrokken uit bamboe, bladeren, vlechtwerken van takken, met op de "drive"een ossenkar met houten wielen. Geen elekriciteit, stromend water of gas, nada, Mensen doen hun wasje in een poel bij het huis, vissen daar ook nog in en de waterbuffel vermaakt zich er ook prima, en alsof dat nog niet genoeg is, zwemmen de kinderen en de eenden er ook nog in. Dan schiet er weer een "vrachtwagen" voorbij geladen met.....mensen! Het blijkt de bus te zijn. Eindelijk kom je dan aan in het mythische Siem Reap en rij je langs een onwerkelijk luxe hotel met echt alles er op en er aan met een spandoek: 70% korting op kamers (ook hier slaat de crisis ongenadig hard toe). Hollands als wij zijn, informeren wij even en resideren nu in het prachtige Anchor Hotel met alles wat je maar kunt wensen voor een tientje de man. Daar heeft die borst nu zin an!

Grotere kaart weergeven

Dag 20 Aranyaprethat - Sisophon

Een vreemd unheimlich gevoel toen we de grens overstaken naar Cambodja. Het deed mij denken aan zo'n 30 jaar terug toen ik bij Checkpoint Charlie de grens overstak van West- naar Oost-Berlijn. Andere architectuur, veel viezer, armoediger en de mensen leken ook heel anders. Na verloop van tijd verdween dit gevoel weer om plaats te maken voor een opgewekte nieuwsgierigheid. Ook hier enthousiaste vriendelijke mensen die om hun deel van onze aandacht vragen. De weg die wij moeten gaan vandaag is goed te fietsen, recht en lang. Wel moeten wij er rekening mee houden dat het verkeer hier rechts rijdt, weer even wennen na 3 weken maar het went snel. Daar zagen we warempel een aantal ossenwagens van marskramers, volgepakt met wat je ook maar kunt bedenken. Ook fietsers komen wij tegen, behangen met echt van alles. Overal is men bezig met het oogsten van rijst, het drogen en bewerken. Er wordt ook volop gevist, staande in het water worden er netten uitgeworpen en weer binnen gehaald. Ook hier langs de weg overal stalletjes met flessen brandstof, groente, fruit en ga zo maar door. Onderweg nog even een colaatje gedronken (zie foto vrouwen met kindje), betaald met bath en wisselgeld in riel. Wel steeds even nadenken bij het uitgeven en ontvangen van geld, het is erg verwarrend. Goed hotel gevonden, stadje verkend en gaan nu een hapje eten.

Dag 19 Sa Kaeo- Aranyaprathet

Snelkookpan, Snelkookpan over 3 dagen zijn we in Battambang.
Eeeeeooooh, wij verlaten nu Sa Kkaeoooooooooo.
Fietsende voort schiet er van alles door je hoofd.Om 8 uur zaten wij al op de fiets, eerst weer een stukje over een drukke weg om vervolgens weer de rimboe in te duiken. De landschappen die aan onze ogen voorbij trekken blijven mooi maar ogen wel bekend voor ons. Verandering zou mooi zijn. Morgen zal alles anders zijn, woeste rimboe, Dajakse koppensnellers, valkuilen in de weg, tijgers, you name it! Toch word je dan weer plotseling aangenaam verrast. Een herder loopt met een groep waterbuffels de plomp in, de beesten genieten er zichtbaar van en blijken nog goede zwemmers te zijn ook(zie foto). Vrouwen in het veld die ons vermetel toeroepen en giechelen als wij terug schreeuwen (mannen kijken toe terwijl de vrouwen werken). Eventjes voor 1 uur arriveerden wij in ons schandalig luxe hotel met mega zwembad. Snel de zwembroeken aan en het koele verkwikkende nat in. HEERLIJK! Lekker lang gezwommen, in het zonnetje liggen koesteren met een koel drankje en wegdromen (hoe is het weer eigenlijk in Holland, hi, hi?) Nog even op de fiets wat boodschappen gedaan om vervolgens weer het zwembad in te verdwijnen, van korte duur dit keer want plotsklaps barstte er een enorme regenbui los. Gauw de was naar binnen, tja, en wat nu. Gerard kreeg plots een scene van een film voor ogen: Singing in the rain (met, ik geloof, Manke Nelis en Tante Leen in een prachtige hoofdrol dansend door de regen). Het voelde precies als de sfeer die de film uitademt, je laat je heerlijk nat regenen en je al je zorgen spoelen weg. Nog even wat antwoorden op vragen die ons bereiken. Peter vroeg ons over pech onder weg. Gelukkig helemaal niets (afkloppen). Gonnie vroeg ons de darmen voorlopig even te laten rusten, dat kunnen wij niet beloven(Bas en Huib gefeliciteerd, een prettige dag morgen!). Morgen berichten wij u vanuit Cambodja, tot dan.
P.S. Check nog even de routes die bij de vorige dagen zijn gezet. Als je dubbelklik op een foto, krijg je een vergroting.

Grotere kaart weergeven

Dag 18 Kabin Buri - Sa Kaeo

Gisteren de 1000 km grens doorbroken. Lichamelijk gaat ons dit goed af al krijgt Gerard wel wat last van schrale billen. Hans heeft speciaal hiervoor uierzalf meegenomen, misschien biedt dit soelaas. Heerlijke bbq genuttigd (op speciaal verzoek van Menno en Suus hebben we het maar even over het eten, dit n.a.v. het laatste verslag) en net zo als de vorige keer zat onze Hans weer heerlijk te smullen. Wij krijgen nu aardig door wat het eten een beetje inhoud en passen ons aan wat betreft de eetgewoonten van de locals. In een van onze eerste verslagen beschreven wij een ontmoeting met Marco, een Thaise Nederlander, die ons vertelde dat het heel gewoon is om ingewanden te eten. Een paar dagen hierna kregen wij een kom geserveerd met daarin lange slierten die ons deden denken aan bovenstaande. Met lange tanden, half korend hebben we de kom leeg gegeten. Het bleken achteraf een soort noedels te zijn. Grappig om te vermelden is dat opeens de hele zaak leeg liep, de rolluiken gingen dicht en het personeel werd zenuwachtig. Waarom dit alles gebeurde was ons niet duidelijk maar dit alles deed mij sterk denken aan het verhaal van de Zwarte Ridder. Ik vertelde Hans dit verhaal die vervolgens wit wegtrok! (Nieuwsgierig naar dit verhaal, bel Ton V. even, Frans B. kan ook) Top gefietst vandaag, lekker weer, rustige wegen (wel erg slecht dit keer, zie foto) en mooie natuur. Weer een aap gezien, een tamme dit keer, vast geketend aan een boom. Ook kroop er een slang vlak voor mijn voorwiel de weg over, deze haalde gelukkig veilig de overkant. Leuke bungalow betrokken met een tuintje er omheen. Morgen onze laatste dag in Thailand en dan door naar Cambodja.

Grotere kaart weergeven

Dag 17 Nokon Sayon - Kabin Buri

My papa was a rolling stone, where ever he laid his head was his home. Alweer 17 dagen zwerven wij rond door dit prachtige en facinerende land. Eigenlijk gek hoe snel een persoon zich aanpast aan veranderende omstandigheden. Waar we ook komen, binnen no time voelen wij ons er thuis. Er ontwikkelen zich ook allerlei patronen en gebruiken zonder dat daar over is gepraat. Om maar enige voorbeelden te noemen: Gerard neemt altijd het bed bij het raam, gaat altijd als eerste douchen bij aankomst, staat elke morgen als eerste op om precies 7 uur ( de laatste minuut telt hij altijd af) om vervolgens het toilet te bezoeken. Dit laatste moest ik van Hans met het mes op mijn strot vermelden. Hij is zeer onder de indruk van de beheersing van mijn sluitspieren. Als ervaren reiziger onderken ik als geen ander het belang van het op pad gaan met een opgeruimde endeldarm. Je moet er niet aan denken onderweg met een tissue in je hand en je broek op je hielen in de bosjes te zitten en dan komt die straatventer voorbij:" You buy, sir, velly special price for you". Daar is het mij dus om te doen. Wat Hans betreft: hij neemt het bed wat overblijft,doet als eerste zijn wasje, doet vervolgens zijn dutje en is not amused om 7 uur 's ochtends, weigert het toilet te bezoeken terwijl zijn blaas op springen staat. De toiletrituelen zijn altijd op de voet te volgen. In de toiletdeur zit een rooster en de muur reikt niet verder dan zo'n 30 cm onder het plafond. Als ik dus 's morgens 0m 7 uur iets in de pot laat vallen ervaart Hans dit als zijn wake-up call.

De route van vandaag ging slechts over grote drukke wegen met wat kleine klimmetjes. Weinig over te melden. Morgen pakken we de route weer op met een naar verluid prachtige binnenwegen en oogstrelende landschappen. Straks nog even fourageren en naar bed. So long!

Grotere kaart weergeven

Dag 16 Ayutthaya - Nokon Sayon

Spannende dag vandaag. Er is geen routebeschrijving beschikbaar van Ayutthaya naar het beginpunt van boekje 2. We besluiten het op gevoel te doen met wat hulp van het kompas. We volgden grote drukke wegen met weinig uitzicht op al het moois dat Thailand heeft te bieden. Na enige tijd besloten wij de grote gebaande paden te verlaten en ons te begeven in het grote onbekende. Ik zag er al snel geen gat meer in maar Hans heeft de gave om overal de weg te kunnen vinden. Ik heb hem al eerder reeds mild spottend Arendsoog genoemd maar deze keer mocht hij deze naam met trots dragen. Het is echt verbazingwekkend om te zien dat hij elke keer weer op de juiste weg uitkomt, gebruik makend van de zon, kaart en zijn onfaalbaar richtingsgevoel. Onderweg kom je van alles tegen, vissers (zie foto's), rijst dat gewoon op de weg ligt te drogen, huisvlijt dat langs de weg te koop wordt aangeboden en de alom aanwezige stalletjes. Er is hier sprake van een micro economie op grote schaal. Na 110 km te hebben weggetrapt zonder ook maar 1 druppel zweet kwamen wij aan in Nokon Sayon. Tja, en dan nog even snel een hotel scoren. Van het kastje naar de muur gestuurd worden heet zoiets. Heel Nokon Sayon gezien, dat dan weer wel. Uiteindelijk kwamen we een padvindster tegen die ons gebaarde haar te volgen. Helaas reed ze op een opgevoerde brommer en met die 110 km in de benen moesten wij maar zien dat we haar konden volgen. Uitgeput, het snot voor de ogen en geslagen door de man met de hamer, kwamen we uit bij het hotel waar we een uur eerder onze neuzen voor ophaalden. Na wat soebatten kregen we een kamer toegewezen (de eerste paar waren ons te duur) die een aantal kilometers verwijderd lag van de receptie, wel ja, dat kon er ook nog wel bij. Een lieve mevrouw echter maakte onze dag weer goed door geheel belangenloos onze was te doen. In de avond lekker gegeten in een restaurant boven een sloot. Elke keer als er een tafel werd opgeruimd, flikkerde de ober de restanten in het water. Even later ging ik even kijken boven de sloot. Ik schrok me wild. Jaws was er niets bij. Enorme vissen met grote bekken zwommen daar zomaar rond. De rekening viel deze avond tegen onze verwachting in erg hoog uit. We hebben toch maar netjes de rekening betaald zonder op te spelen!