Dag 12 Chainat - SIng Buri

Om 08.00 uur zaten wij al luidkeels zingend op de fiets: down by the riverside (jawel, we reden weer langs een rivier) Even buiten Chainat troffen wij een enorme dam aan in de rivier. Met donderend geraas stortte het water door de geopende schuiven naar beneden. Heel indrukwekkend! Voort gingen wij langs de rivier, de verte tegemoet. Dat dacht die leguaan waarschijnlijk ook die wij tegenkwamen, helaas was het dier dood, ten prooi gevallen aan een voortrazende auto. Het dier zag er prachtig uit, ongeschonden. Had nog nooit zo'n beest gezien. Vandaag voor het eerst een cola gedronken uit een zakje. Ze hadden niets koud staan en we stonden op het punt weer verder te gaan. "Wait, wait sir". En daar kwam 5 man sterk met 2 zakjes met koude cola, geen idee hoe zij dat zo snel voor elkaar hadden gekregen. Het was echte cola en het smaakte goed. Dochterlief had het plan opgevat om met ons mee te gaan maar onze bagagedragers waren reeds bezet (met 3 andere meiden) De stang bood uitkomst en na wat gepiel gingen we op pad. Een snerpend gegil deed ons echter weer snel in de ankers gaan, dochterlief stapte snel af, wreef wat over haar billen en liep gierend van de lach en zwaaiend weer huiswaards.
Korte etappe vandaag, 58 km. Totaal zitten we zo rond de 700km. Het landschap blijft afwisselend en verveelt absoluut niet. Toch lokt Bangkok. Morgen de laatste rit van het 1e boekje naar Ayuthaya (ze hebben daar een zwembad, hebben we zo'n zin in!), een afstand van 98 km. Zo het is nu zaterdagavond en de bloemetjes moeten nodig buiten worden gezet. Cheers!

Dag 11 Nakhon Sawan - Chainat

Gelijk spel, Arne. Er zijn gisteravond geen gewonden gevallen en zelfs geen harde woorden. Als heren hebben wij dit opgelost. De afstandsbediening van de airco tussen ons in. Werd ik wakker en had het warm deed ik de airco aan, werd Hans wakker en had het koud deed hij de airco uit. Zo kan het dus ook. 'S avonds nog even een hapje wezen eten in de stad. Het blijft elke keer weer een belevenis. Er zijn geen toeristenmenu's want waar wij komen zijn geen toeristen. Wij eten dus waar de Thai eten. We vonden een uitspanning op straat, een zijldoek als dak, oude stoeltjes en tafeltjes. De keuken staat op een handkar, gas komt uit een gasfles, verse waar wordt koel gehouden in een soort van koelbox. Een mevrouw kwam op ons afgelopen om te vragen wat wij wensten. De drank die wij bestelden werd in een winkeltje verderop gehaald en zij gaf uitleg wat er hier te eten viel. Nadat wij een keuze hadden gemaakt, verdween de mevrouw. Zij bleek zelf ook een klant te zijn maar zag onze onzekerheid en besloot hulp te bieden (ze sprak redelijk engels). Daarna nog even wat gedronken in de bar er pal naast. Bij onze binnenkomst schoten 5 meisje op ons af (gekleed in korte rokjes en topjes)om de bestelling op te nemen, geen van hen sprak engels. Meisje 6 werd gehaald (sprak een beetje engels) en wij konden onze drankjes bestellen. Vreselijk, elke keer als wij onze flesjes wilden uitschenken, kwam er weer zo'n griet die dat weer deed. Ze keken ons ook zo raar aan, we voelden ons niet op ons gemak en maakten dat we wegkwamen.

Vandaag ook weer gelunched in een straattent. Jan Steen zou er zeker een prachtig schilderij van gemaakt hebben. Niemand sprak ook maar een woord engels (en wij geen woord Thai). na 10 minuten kregen wij voorelkaar dat wij iets te drinken kregen. Ik besloot wat te eten te bestellen. Ik opende mijn mond en wees met vinger naar binnen waarop de mevrouw belangstellend naar binnen tuurde en een opgewonden gil uitsloeg. Zoveel metaal en vakwerk had ze nog nooit bij elkaar gezien. Dit werkte dus niet. Mijn imitatie van een kip werkte bij alle aanwezigen zodanig op de lachspieren dat er de eerste 10 minuten er geen land meer te bezeilen viel met de gastvrouw. Gelukkig kwam er een klant die eten kreeg wat ons wel wat leek. Na veel gebaren kregen wij het voor elkaar; we kregen voedsel. Dan zit je te eten en kijk eens rustig rond. Er liepen zeker 3 honden door de tent. Mijn imitatie van pluimvee trok van zeker 5 kippen de belangstelling. Ze liepen rustig tussen de gasten door, doken in allerlei manden, potten en pannen. Wanneer ze werden weggejaagd zag je ze binnen 10 seconden weer terug. Een kat keek mij indringend aan, zich ernstig afvragend of ik iets over zou laten. Ondertussen zat hun zwakbegaafde zoon van alles te roosteren, hij verkocht niets en toch bleef de voorraad even groot. Het formaat van deze jongen deed ons de oplossing van dit raadsel aan de hand. Zo hebben we elke dag weer andere bijzondere eetervaringen. Bijna altijd positief.

Met het pontje de rivier over. Had je in Akersloot dikke Piet of Jaap Vroet als pontbaas, hier hebben ze de plaatselijke dorpsgek neergezet. We hebben hem maar straal genegeerd, hij deed zo raar. De pont liep helemaal vol en bij ons vertrek moest ik toch even denken aan het slot van een lied van Drs. P. Het liep goed af.

Dag 10 Khanu Woralaksaburi - Nakhon Sawan

Jawel, de eerste reacties van perverse geesten op mijn lepeltje-lepeltje opmerking zijn al binnen. De eerste van mijn lieve vrouw die zich afvroeg of dit nu wel zo'n goed plan was(zij heeft overigens geen perverse geest), de tweede van een collega die nog niet eerder had gereageerd maar er nu als de kippen bij was om te informeren hoe het was geweest. Welnu, er valt dus niets te melden, het was eenvoudigweg te warm en de zin ontbrak ons.

Vanochtend een strak blauwe lucht en na koffie en een paar broodjes jam ( ja, we hebben weer, Hans heeft een andere hospitalitycheck gevonden maar later meer hierover) begon onze dag. Blijmoedig fietsend over kleine wegen langs de rivier de Ping viel onze blik op een vreemde verschijning in de verte. "Verdomme, een tijger, ik eet mijn schoenen op als het niet zo is", riep Hans. Ik schrok en hield mijn benen stil en remde voorzichtig. Het zal toch niet, die beesten komen hier wel voor trouwens. Arendsoog wilde al rechtsomkeerd maken maar besloot toch maar zijn onverschrokken partner nog een stukje te volgen richting het vermeende roofdier. Wat bleek: het was een aap! Hans was opgetogen, reed er aan voorbij, maakte een wijde bocht, bracht zijn camera in de aanslag en naderde het dier. Op het moment dat Hans wilde afdrukken, ontblootte het dier een rij witte vlijmscherpe tanden. Alsof het een tijger betrof, maakte hij zich uit de voeten, de aap triomfantelijk kijkend achter zich latend.

Met de schrik nog in de benen gingen wij voort over gravelroads, betonwegen en het laatste stuk over een drukke weg. Op de eindbestemming scoorden wij een knap hotel met een beest van een airco. Het is ook nooit goed, Hans vindt het nu weer te koud en probeert met tape en handdoeken de luchtstroom een andere kant op te doen gaan: toevallig mijn kant! Dat wordt nog een stevig robbertje knokken vanavond want dat pik ik natuurlijk niet.

Wij zijn nog even de stad in geweest, even de markt over, wat gegeten en een boottocht gemaakt over de Ping en de Nan. Niet ver van ons hotel vloeit het water van de vier grote Noord-Thaise rivieren, de Nan, de Yom, de Wang en de Ping, samen in de Chao Praya, richting Bangkok en de zee. Deze rivier is de belangrijkste waterweg van het land, die ook wel de levensader van Thailand wordt genoemd.

Straks weer de stad in om wat vertier te zoeken en om een hapje te eten. Graag tot morgen.

Grotere kaart weergeven

Dag 9 Kamphaeng Phet - Kahnu Woralaksaburi

Vanmorgen begon de dag met weer een tropische regenbui maar tegen de tijd dat wij klaar waren met het ontbijt scheen het zonnetje alweer. Onderweg overwegend suikerrietplantages dit keer en af en toe wat rijstvelden. De bergen hebben wij vandaag voor het eerst niet meer gezien die hebben wij nu definitief ver achter ons gelaten. Onderweg komen we allerlei beesten tegen: platgereden slangen, platgereden padden, overstekende krabben die stoer hun scharen naar ons opsteken als wij naderen. En natuurlijk ook de honden, alom vertegenwoordigd. We ontwikkelen een instinct als het gaat om het inschatten van hun potentiele gevaar. De honden met horrelpoten zetten meestal hun beste beentje wel voor en ook de exemplaren met amputaties zien er geen been in om ons aan te vallen. De rest echter is vaak vals en heeft het gemunt op argeloze reizigers. Wat zij echter niet weten is dat wij uitgerust zijn met de nieuwste electronische snufjes waaronder een gadget dat een ultrasoon geluid voortbrengt wat de honden afschrikt. Helaas zijn sommige honden behept met dezelfde handicap als de persoon die zij aanzien voor hun lunch: een auditief falen. Zo kan het dus gebeuren dat wij moeten terugvallen op plan B: maken dat je wegkomt! Dat lukt gelukkig elke keer weer dankzij onze geweldige versnellingsvermogen en conditie.
Onderweg weer heerlijk gegeten bij een tentje (zie foto). Het bestelde colaatje werd door de heer des huizes op de brommert van ver voor ons gehaald. De mie die ons werd geserveerd smaakte ons voortreffelijk, vers en lekker zout.
Om 14.00 uur kwamen wij bij ons hotel aan. Zeer sober maar met airco en een heus tweepersoonsbed. Eindelijk lepeltje lepeltje, ik heb er zo lang op gewacht. Morgen horen jullie wel hoe dit is afgelopen. Tot dan.

Dag 8 Old Sukhothai - Kamphaeng Phet

Anachronisme noemen ze dat, geloof ik. Je ziet een varken met zijspan voorbij komen met pa op het varken en de rest van het gezin in het bakkie. Dit span wordt dan weer ingehaald door een varken in een enorme SUV. De tegenstellingen zijn hier echt enorm. Vanochtend toen we net onderweg waren, kwamen we een oud vrouwtje tegen met een bos hout (nee, niet voor de deur) op haar rug.. Plotsklaps hoorde ik een rapbeat van ik geloof PuffDaddy. Het vrouwtje rechtte haar rug, liet de bos van haar rug glijden en pakte een mobieltje te voorschijn en begon te praten. Zoiets verwacht je niet maar het gebeurt! Lekker gefietst vandaag, ietwat bewolkt weer met een geringe staartwind. Hans legde direkt een straf tempo en ik had geen keus dan hem te volgen. De eerste 40 km hadden we rap afgelegd en besloten maar even wat te gaan eten. Niet alleen omdat we honger hadden maar ook omdat zich een tropische regenbui aandiende. Daarna nog een half uurtje fietsen en maar weer even een bushokje opzoeken. Hans is niet alleen een opa, hij gedraagt zich navenant. Zo rond het middaguur (heetst van de dag) wil hij altijd even een tukkie doen. Er voltrekt zich dan elke keer weer een merkwaardig ritueel: z'n shirt trekt en wringt hij uit, drinkt wat en vlijt zich neer op de harde houten banken. Meestal hoor ik dan snel al een reutelend geluid en meestal komt dat omdat hij slaapt maar soms ook niet. Na een heilzame rust van een half uurtje gingen wij weer op pad en zo kon het gebeuren dat wij rond 16.00 uur in ons luxe hotel aankwamen (natuurlijk wel nog even een Historical Park meegepakt). Straks nog even het swingende centrum in van Kamphaeng Phet om te fourageren en het nachtleven te verkennen. So long!

Dag 7 Thung Saliam - Old Sukhothai

Kijk nog even bij dag 6! Je zult daar een afbeelding van Hans aantreffen (gerard ook) met een hemelse blik in zijn ogen. Ik heb hem nog niet zo blij gezien deze reis: het eten was de aanleiding hiertoe. Wij liepen een tentje binnen wat er gezellig uitzag en gingen strategisch bij de uitgang zitten, je weet maar nooit! Binnen een tel stond er een onwaarschijnlijk mooie dame bij ons aan de tafel die ons uitlegde dat er slechts 1 menu was en dat bestond uit een combinatie van bbq, gourmet, fondue en wokken. Wij zijn niet voor een kleintje vervaart dus gingen de uitdaging aan (zo'n dame zeg je geen nee tegen). Er werd een soort van kacheltje op tafel gezet met een bolle kop met daar omheen een rand waar kokend water in zat. Op de kop lagen een paar stukjes varkens reuzel wat voor de smering zorgde. Het was eenvoudigweg in 1 woord heerlijk. Hans vond het helemaal geweldig, hij zat te smikkelen alsof hij een week niet te eten had gehad. Hij bleef maar vlees boven op het bolletje gooien en groente in het kokende water. Wat er ook nog moge gebeuren voor Hans is deze reis al geslaagd.
Vanmorgen extra vroeg opgestaan om de warmte voor te blijven. Om 08.30 uur zaten we op de fiets. De route voor ons was helemaal vlak dit keer en met een gemiddelde snelheid van 23 km p/u snelden wij voort. Om 12.00 uur kwamen wij in Old Sukhothai aan. Wat direct opviel bij aankomst waren natuurlijk de overblijfselen van een rijk verleden maar ook de vele europeanen. Ik herkende ze niet alleen aan hun uiterlijk maar ook aan hun chagerijnige koppen en hun stuursheid. Ik groette nog vriendelijk maar mij werd geen blik waardig gekeurd en terug groeten was er al helemaal niet bij. Heel veel backpackers hier.
Lekkere douche genomen, even gerelaxed, een wasje gedaan en wat inheemse vruchten gehaald. Nu zijn wij beiden experts op het gebied van vreemde vruchten
(dat mag ook wel na zo veel jaar onderwijs ervaring en met collega's zoals Eelco J.)
maar deze exemplaren waren ons totaal onbekend. Ik kreeg er 2 zakjes bij met spul wat er op zou moeten. De eerste vrucht was knalhard en zuur van smaak, wel lekker fris. De tweede vrucht was nog harder maar had weinig smaak. Mijn vingers waren als gevolg van het schillen groen geworden en zijn dat nu nog steeds, hoop maar dat ze weer schoon worden.
In de namiddag hebben wij het Historical Park bezocht. Hier vonden wij na wat graven de overblijfselen van de eerste hoofdstad van Siam. Deze stad floreerde van het midden van de 13e eeuw tot het einde van de 14e eeuw: de Siamese Gouden Eeuw.
Nu zitten we in een heus restaurant te internetten en gaan zo eten. Morgen een wat langere reis voor de boeg, zo'n 80 kilometer.

Dag 6 Thoeng - Thung Saliiam

Een snoei hete dag vandaag! Bij het vertrek gaf de teller van Hans 28 graden aan, bij aankomst hier in Thung Saliam kwamen we uit op 40 graden. Nodeloos te zeggen dat we veel stops hebben gemaakt en zeer regelmatig ons laafden aan piswarm water. Ik heb het al eerder gehad over de vriendelijkheid van de mensen, hier weer zo'n sterk staaltje. Een meisje op een brommer zag ons in de verzengende hitte tegen de berg opboxen, is vervolgens naar een winkeltje gereden om 2 bekertjes ijsslurrie (? of zo iets) te halen om dit daarna weer naar ons te brengen! Zo lief, ik was compleet overdonderd. Bananen kopen is ook zoiets, we hebben het 2 maal geprobeerd maar kregen het niet voor elkaar. Je wordt aangekeken alsof je om varkensvoer vraagt. Gratis meenemen en anders maar niet. Het is niet zo dat wij altijd alles maar krijgen, er wordt ons soms ook wel iets gevraagd. Gisterochtend op de markt wierp een bedelaar zich aan mijn voeten en begon te jammeren en mijn voeten te aaien. Wat genant je zo te vernederen. Bedelen, okay, maar niet zo en ik werd een beetje boos op de man. Bij het opstaan viel mij op dat hij een enorme Cubaanse sigaar in zijn mond had, beetje dom en trappen wij dus niet in.
Even terug naar de route van vandaag. In een woord adembenemend. De bergen voerden nog steeds de boventoon en rijk geschakeerde vergezichten trakteerden onze ogen. De weg was naar het leek speciaal voor ons opnieuw geasfalteerd. Desalniettemin waren wij blij bij ons hotel aangekomen te zijn. Zo'n hete dag gaat je niet in de koude kleren zitten. De koude douche en de airco deden ons dat leed echter snel vergeten. Hans maakt er touwens serieus werk van de gastvrijheid van hotels te testen: hij was nog niet binnen of sodemieterde wederom een pot jam op de vloer, aardbei dit keer. En ook dit keer kwam het hotel zonder mankeren door de test. Hij zal nu iets anders moeten gaan verzinnen voor het hotel van morgen. De jam is op. Schijten op de receptie is misschien een optie.
Straks nog even een vorkje prikken, een biertje/cola er in gieten nog even het stadje bekijken en dan onze mandjes in.

Dag 5 Li - Thoeng

Het is droog! De regenbuien die hier vallen zouden in Nederland onze dijken in no time doen wegspoelen. Gelukkig maar, alhoewel het absoluut niet koud is, blijft het geen pretje om door zo'n bui heen te rijden. Bij openen van de buitendeur viel mijn oog op de kaart van Thailand die Marco (onze NederlandseThai, zie verslag dag 4) ons beloofd had. Het lag op mijn fiets met een begeleidend schrijven. Als je dit leest Marco, nog bedankt!
Om 9.30 uur zaten we op de fiets, eerst nog wat boodschappen gedaan en vervolgens beuken op de fiets om die onbarmhartige berg te bedwingen (en dat bij 35 graden). Na 20 km begon het zoete dalen, met een vaartje van 40 a 45 km p/u stortten wij ons naar beneden. Ondertussen trokken er paradijselijke panorama's aan ons voorbij. Wat is het hier toch mooi, rijstvelden omzoomd met bananenbomen en palmbomen met als achtergrond de bergen. Af en toe ter afwisseling een tempel, valse honden en een varken op een pick-up, schalks knipoogend naar ons. Tijdens de afdaling hoorde Gerard een vreemd geluid en 1 seconde later hoorde hij iets vallen. Het bleek het kapje te zijn van zijn voorlamp. Hij draaide zich snel om ten einde dit belangrijke onderdeel weer te bemachtigen. En ja hoor, vlak voordat hij het kostbare kleinnood wilde pakken, diende zich er een enorme vrachtwagen aan. Gerard kon niets anders dan toe zien hoe dit zou gaan aflopen. De vrachtwagen kwam de bocht en de voorwielen gingen 20 cm langs het kapje, de achterwielen 10 cm, en jawel de wielen van de aanhanger ging dwars over het kapje heen, er was weinig van over.
Maar goed, om ongeveer 13.30 uur waren we al in het hotel. Om de gastvrijheid te testen liet Hans maar even een potje jam vallen, deed men niet moeilijk over, kennelijk kan Hans hier wel een potje breken. Na een verkwikkende douche nog even het dorp in geweest, wat gedronken en water gekocht. We gaan nu het dorp in om wat te eten, om naar het internetcafé te gaan en misschien nog een biertje te verschalken.

Rob en Margareth vanavond heel veel plezier op jullie feest, geniet ervan!