Dag 33 Kampot - Ha Tien (Vietnam)

Het is beter 1 mijl te reizen dan 50 boeken te lezen! Deze wijsheid kreeg ik toegeschoven van een goede vriendin die, bescheiden als zij is, deze uitspraak aan Confusius toedichtte. Gedurende onze tocht schoot deze uitspraak regelmatig door mijn hoofd. Niet alleen vanuit een didactisch standpunt is dit volkomen te verdedigen maar ook vanuit een groot aantal standpunten. Hier is geen twijfel meer over wat ons betreft, wij hebben dit proefondervindelijk vastgesteld.
De wind waar wij gisteren over repten, bleek ook vandaag hardnekkig uit de verkeerde hoek te waaien. Gelukkig kwamen wij onderweg onze Noorse vrienden tegen die ons een goede tip gaven. Zij vertelden ons een afslag te nemen die niet in onze route was opgenomen, dit betekende een verkorting van de route van 7 km. Bijkomende voordeel was dat het windje ons nu een steuntje in de rug gaf. Nadeel was dat het een gravelroad betrof, zeer stoffig en op plaatsen zeer slecht en onbegaanbaar. Voor wij het wisten stonden we aan de Vietnamese grens. Wel raar hoor, op het eind van zo'n baggerpad een heuse grenspost met alle toeters en bellen. En dan denk je bij jezelf dat het oversteken van een grens niet zoveel zal veranderen. Gedeeltelijk is dat ook zo maar toch vielen er voor ons een groot aantal verschillen waar te nemen. De mensen leken wel wat stugger, droegen bijna allemaal een klassiek hoofddeksel en er waren zeer weinig auto's op de weg. Zelfs het landschap leek wel anders maar dat zal toeval zijn. Een leuk hotel was snel gevonden en na kwartier te hebben gemaakt, volgde een verkennende tocht door de stad. Wij hadden het plan opgevat om hier in Ha Tien een snelle boot te nemen naar Phu Quoc maar vanwege de harde wind werd er niet gevaren. Misschien morgen weer maar misschien ook niet. Doorrijden naar Rach Gia blijkt een betere optie te zijn omdat daar de boot veel groter is en (bijna) altijd vaart. De Lonely Planet zei over de verbinding van Ha Tien naar Phu Quoc: "als je waarde hecht aan je leven dan kan je maar beter deze boot niet nemen. Dit is voor Hans, die toch al geen zeebenen heeft, genoeg reden om door te rijden naar Rach Gia. Verder blijkt dit een leuk stadje te zijn met een leuke haven, een levendige markt en weinig verkeer(lees auto's). Desondanks kreeg Gerard het toch voor elkaar om een aanrijding te veroorzaken met een bromfiets, de lummel keek niet goed uit bij het oversteken (zelf gaf hij de laagstaande zon de schuld). Het viel gelukkig allemaal erg mee, geen noemenswaardige schade en geen letsel al had zijn ego wel deukje opgelopen. Vanavond nog even een culinaire verkenningstocht maken in Ha Tien. Gegroet!

Dag 31 & 32 Boottocht + Sihanoukville - Kampot

Ziggo is alom vertegenwoordigd, ook in Sihanoukville. Ten tijde van het opsteken van de drang om ons creatieve ei te leggen, bleek de hele stad verstoken te zijn van het internet. Vandaar de radiostilte van de vorige dag, terwijl er heus wel iets te melden viel. Zoals al eerder aangekondigd gingen wij een boottochtje maken naar een drietal eilanden.Keurig op tijd werden wij opgehaald met een (overvol) busje om vervolgens na 500 meter weer te stoppen om te ontbijten. Dit stelde niet zo veel voor maar het gaf ons wel de gelegenheid om het gezelschap eens goed op te nemen en ik moet zeggen, we hadden het getroffen.Het meest in het oog springende figuur leek zo weg gelopen te zijn uit een roman van Agatha Christie: Hercule Poirot, een detective pur sang , engels sprekend met een zwaar frans accent. De rest van de mensen deed ons denken aan karakters uit "The lords of the rings" en "Harry Potter". Dat beloofde een mooie dag te worden en wij wreven ons vergenoegd in de handen. Op naar het 1e eiland! Voor de kust van dit eiland ging de boot voor anker en kreeg een ieder een snorkeluitrusting. Hercule ging natuurlijk als eerste overboord om de boel nauwgezet aan een onderzoek te onderwerpen, gevolgd door een paar Hobbits,Gandalff en Harry. De onderwaterwereld die ik aantrof, was erg vaag. Pas later kwam ik er achter dat mijn kijkglas was beslagen maar na dat was verholpen kon ik met volle teugen genieten van vissen, zeeegels, koraal, rotsen en de fraai gevormde achterkanten van enkele dames. Na een half uurtje gingen wij door naar Bamboo Island, alwaar een uurtje of 4 moest worden doorgebracht. Onze boot was niet de enige, er lagen er nog een stuk of 5. Onder al deze gasten bevond zich een select groepje van mensen die het volleyballen meester waren en al snel werd er fanatiek gespeeld. De eer ging natuurlijk naar Nederland en iedereen keek bewonderend naar ons op om zoveel kracht, souplesse en spelinzicht. Na een heerlijke lunch en nog wat zwemmen ging the "fellowship" weer door naar het laatste eiland voor een laatste duik. Precies om 4 uur stonden wij weer aan wal en zijn maar naar ons hotel gelopen want met het busje zou het veel langer duren. Al met al was het een leuk dagje geweest. Na een verkwikkende douche en een paar uurtjes lounchen, dreef de honger en dorst ons naar ons favoriete restaurant aan het strand. Enkele pina colada's en baco's spoelden de laatste restjes zout uit onze kelen en het eten vulde onze hongerige magen.

De volgende ochtend stonden wij om 06.00 uur weer naast onze bedjes en om 07.30 uur zaten wij op de fiets op weg naar Kampot. Het werd een zware tocht van zo'n 105 km met een behoorlijk tegenwind maar ook een hele mooie tocht met afwisselende landschappen van mangrovebossen, bergen, rivieren, zee, vissersplaatsjes (zie foto's) en ga zo maar door. Je denkt Cambodja wel een beetje gezien te hebben maar elke keer weer word je verrast. Ook weer leuke gesprekken gevoerd met een paar Noren onderweg en een Nederlands eigenaresse van het restaurant waar wij vanavond aten. Zij heeft ons een aantal dingen verteld over dit land waarvan wij geen weet hebben, erg informatief en interessant. Morgen steken wij de grens over naar Vietnam, we doen 2 etappes op 1 dag. So long!

Grotere kaart weergeven

Dag 30 Sihanoukville

Vandaag hebben wij vakantie genomen van onze vakantie. Elke dag tot nu toe zijn we altijd in de weer geweest op de fiets. Of van A naar B of een stad bezichtigen, oudheden, natuurparken, etc.. Maar niet vandaag! Rustig uitgeslapen, heerlijk ontbeten, een boodschapje gedaan en toen de rest van de dag op een ligbed aan het strand. Af en toe een hapje, een drankje, een praatje, wat lezen, muziek luisteren en je ogen de kost geven. Er trekt van alles aan je voorbij op zo'n dag: bedelaars, verkopers van de meest uiteenlopende artikelen, spelende kinderen, toeristen, masseuses, manicures en pedicures en zelfs een man op een fiets met achterop een schietschijf en een kruisboog. Een bont gezelschap dus. Voor morgen hebben wij een eilanden tocht geboekt met van alles er op en er aan. Wij zijn benieuwd. En nu gaan we de bloemetjes buiten zetten!

Dag 27, 28 en 29 Van Phnom Penh - Sihanoukville

Poeh, eindelijk weer eens internet tot onze beschikking. De afgelopen dagen hebben wij letterlijk in de jungle vertoefd zonder enige vorm van luxe of beschaving. Deze tantalus kwelling hebben wij echter goed doorstaan al ging het allemaal niet vanzelf. Op dag 27 vertrokken wij uit Phnom Penh, op weg naar Kirirom National Park met als doelstelling die tijgers daar eens te laten zien wie nu echt de grootste bekken hebben. De uitslag blijft echter in het ongewisse, geen tijger gezien. Wel een mooie waterval met een schilderachtig dorpje (zie foto's). Om hier te geraken, waren wij gedwongen na een rit van 100 km nog een keer 14 km te klimmen met een stijgings percentage van 10 tot 12 procent (wij spraken gisteren een man die halverwege terug was gegaan, hij trok het niet). Zo "fris als een hoentje" kwamen wij boven en na alle verplichte nummers gingen we een hapje eten en wat drinken. Het duurde ontzettend lang voordat wij iets te eten kregen (de kip die wij hadden uitgekozen om te consumeren liet zich niet zomaar vangen) maar ja, zo gaat dat in de bush. Er was geen airco in de hut, het sanitair was minimaal en om 10 uur ging het licht uit en de fan dus ook. Wij zagen werkelijk geen hand voor ogen (Hans heeft het geprobeerd) het was pikke donker. Misschien was dat maar goed ook want toen het de volgende ochtend licht werd, liepen er allerlei soorten geleedpotigen en ongewervelde dieren rondom en op ons bed. De zoete afdaling van 14 km lag nu vol geduld op ons te wachten om ons de pijn van de dag er voor te doen vergeten. Het ging verotte snel en bij een gammele brug ging Hans "lichtjes onderuit" (niets bezeerd) precies op de plek waar de dag ervoor bij onze beklimming een scooter met 3 mensen erop onderuit ging. Onder aan de berg nog even gesproken met een Nederlands fietsechtpaar over wederzijdse belevenissen en vervolgens door naar onze bestemming voor die dag. Het platte land blijft steeds prachtige plaatjes opleveren en een giraffe nek zou ons goed uitgekomen zijn. Ons eindpunt voor die dag lag geplakt tegen een berghelling in de vorm van een schamele hut. Sanitair was redelijk, de matrassen lagen op de grond en er was wederom geen airco beschikbaar. Wel was er een restaurant alwaar wij samen met een Nederlandse fietser de maaltijd gebruikten onder het "genot" van karaoke. Man, man, vreselijk was het: de muziek was op zijn zachtst gezegd onze smaak niet, de performers hadden waarschijnlijk een bril nodig, wat zanglessen en ook de techniek liet te wensen over. Helaas ging het feest tot laat door en wij konden vanuit onze bedjes blijven meegenieten (er was een filmcrew met een heuse filmster aanwezig, zich lavend aan Johnny Walker Black Label uit een theepot). De volgende ochtend met een zeurend deuntje in ons hoofd koers gezet naar de kust teneinde daar de rust en luxe te vinden waarvan wij meenden daar recht op te hebben. Onderweg nog een leuk gesprek gehad met een Franse ligfietser die vanuit Rusland en China deze kant was uitgekomen en op weg was naar Australie. In Sihanoukville een heel leuk hotel gevonden aan het strand ( nog even 2 dollar per nacht afgepingeld). Vanavond een culinaire ervaring doorgemaakt aan het strand met onze voetjes praktisch in het water, rijkelijk overgoten met Mai Taj en Mojito, gezeten in lounge stoelen, obers die vlogen na elke vingerknip op het ritme van de zacht ruizende golven en dat alles onder een aangename temperatuur van 30 graden. Maar wees eens eerlijk, het komt ons toe!

Ik wil nog even van de gelegenheid gebruikmaken om Marc en GJ te bedanken voor de felicitaties. Zeer attent en wordt erg gewaardeerd! Wat morgen betreft, Marc, wij laten hem flink uit de broek hangen en zullen het glas heffen op dit heugelijke feit! Proost.